Share

perch1Η πέρκα (Perca fluviatilis) είναι αρκετά κοινή στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη. Μπορούμε να πούμε πως είναι εξαπλωμένη σ’ όλα τα νερά της Ευρώπης, επειδή βρίσκεται και στις νότιες περιοχές, που χαρακτηρίζονται από βαθιά νερά με αρκετή υποβρύχια βλάστηση.

Τεράστια ποσότητα από πέρκες πολύ μεγάλων διαστάσεων υπάρχουν στις λίμνες και τους ποταμούς του Βορρά, στη Σουηδία και τη Νορβηγία, στη Φιλανδία καθώς και στα Ρώσικα ποτάμια και έλη. Μικρές και μεγάλες πέρκες είναι κοινές και στην βορειοδυτική Ευρώπη. Είναι πολύ κοινές στα γλυκά νερά της Γαλλίας, της Ιταλίας

και σχεδόν σε όλα τα εσωτερικά ύδατα της βόρειας Ελλάδας, οι οποίες βρέθηκαν εκεί μετά από εμπλουτισμούς. Η πέρκα είναι ένα από τα πιο συμπαθητικά ψάρια και γι’ αυτό υπάρχει μια εύκολη εξήγηση.

 

Το αρκετά συμπιεσμένο στα πλευρά κι επίμηκες σώμα χαρακτηρίζεται από μια μικρή καμπούρα που είναι λιγότερο ή περισσότερο έντονη, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος. Έχει ένα ραχιαίο πτερύγιο με αρκετά δυνατές και αγκαθωτές ακτίνες, το οποίο ακολουθιέται από ένα δεύτερο ραχιαίο πτερύγιο, πιο κοντό και μαλακό. Η ουρά είναι πλατιά και αρκετά δυνατή, ενώ είναι πολύ δυνατά, αν και δεν είναι υπερβολικά ανεπτυγμένα, τα κοιλιακά πτερύγια καθώς και το εδρικό. Το τελευταίο, έχει κι αυτό αγκαθωτή ακτίνα.

perch2

Η πλευρική γραμμή είναι σχετικά ψηλά και ακολουθεί το προφίλ της ράχης. Το κεφάλι της πέρκας είναι δυνατό, έχει ένα αρκετά ανεπτυγμένο στόμα και το επικάλυμμα που σκεπάζει τα βράγχια τελειώνει σε μια σχετικά αιχμηρή μύτη. Το στόμα, αν κι είναι μεγάλο, έχει μικρά δόντια κι είναι σχετικά εύθραυστο. Το χρώμα του σώματος είναι ασημί- πρασινωπό κυρίως και χαρακτηρίζεται από κάθετες ραβδώσεις καστανού χρώματος. Φυσικά ο χρωματισμός του σώματος είναι διαφορετικός ανάλογα με το μέρος που ζει η πέρκα και γι αυτό σε περιοχές ιδιαίτερα πλούσιες σε βλάστηση, τα χρώματα φαίνονται πιο λαμπερά και καθαρά, συνολικά πιο σκούρα, ενώ στο σύνολό τους τα χρώματα είναι πιο ανοιχτά στα ψάρια που ζουν σε πιο καθαρά νερά, σε μέρη με αμμώδη βυθό και λίγα φύκια.

Η πέρκα είναι κοινότατη στις φυκώδεις περιοχές και ιδιαίτερα στα νερά λιμνών, που είναι πλούσια σε υποβρύχια βλάστηση. Μπορούμε όμως να τη βρούμε και σε ποτάμια που χαρακτηρίζονται από ρεύματα και γυρίσματα των νερών. Οι πέρκες των ποταμών έχουν πιο κομψό σχήμα, είναι πιο λεπτές και πιο εύθραυστες, ενώ στις λίμνες δεν είναι σπάνιο να συναντήσουμε μεγάλες πέρκες οκνηρές και παχιές, συνηθισμένες σε σχετικά καθιστική ζωή.

Οπωσδήποτε η πέρκα προτιμά νερά 10-12°C αλλά, για την αναπαραγωγή της προτιμά μια πιο υψηλή θερμοκρασία, γύρω στους 25-26 °C. Γι’ αυτό το λόγο μετακινείται κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής σε μέρη με πιο ψηλή θερμοκρασία.

perch3

Τα αυγά της πέρκας είναι γύρω στα 2mm, έχουν κίτρινο χρώμα και είναι τοποθετημένα σε μια ταινία σαν ζελατίνη, η οποία έχει μήκος, μερικές φορές, μέχρι 2 ή 3 μέτρα και πλάτος 4-5 εκατοστά και η οποία κολλά εύκολα στη βλάστηση, σε κλαδιά ή άλλα υποβρύχια εμπόδια. Το θηλυκό της πέρκας εναποθέτει 50.000 αυγά, αν κι αυτό το όριο το φτάνουν θηλυκά πολύ μεγάλων διαστάσεων. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε την εναπόθεση των αυγών και τη γονιμοποίησή τους.

Το θηλυκό μετακινείται κατά μήκος του καλαμώνα ή των φυκιών όπου θέλει να εναποθέσει την ταινία και έτσι την αφήνει να απλωθεί ανάμεσα στα φύλλο και τα κλαδιά της υποβρύχιας βλάστησης, ενώ το αρσενικό ακολουθεί το θηλυκό σε μικρή απόσταση και το αφήνει να απομακρυνθεί, έτσι ώστε να πλησιάσει την ταινία και να τη γονιμοποιήσει. Η γονιμοποίηση γίνεται με τη διάνυση όλου του μήκους της ταινίας απ’ το αρσενικό. Μετά διανύει πάλι την ίδια πορεία ακολουθώντας όλες τις καμπές και τις στροφές της ταινίας, χωρίς ποτέ ν’ απομακρύνεται.

Τα αυγά ανοίγουν 10-15 μέρες μετά την εναπόθεσή τους και οι μικρές πέρκες είναι, πραγματικά, πολύ μικρές υπάρξεις, σχεδόν διαφανείς. Έχουν έναν μόσχειο σάκκο πολύ μικρό που αφομοιώνεται τελείως σε πολύ λίγες μέρες. Μόλις συμβεί αυτό, οι μικρές πέρκες έχουν ήδη συνηθίσει στην αναζήτηση της τροφής και εκδηλώνουν σημαντική επιθετικότητα.

Η πέρκα πράγματι τρέφεται με πολλά φαγώσιμα που μπορεί να βρει στο νερό και το ενδιαφέρον της βρίσκεται στα σκουλήκια, τα μαλάκια, τις κάμπιες, φτάνοντας μέχρι τους βατράχους και το γόνο των άλλων ειδών, όταν δεν ενδιαφέρεται για τον δικό της. Πράγματι πολλές πέρκες καταστρέφονται απ’ τους ίδιους τους γονείς τους ή από ενήλικες πέρκες που βρίσκονται στην περιοχή, οι οποίες φαίνεται να ορέγονται αυτή την τροφή.

Όπου η πέρκα βρίσκει ευνοϊκές συνθήκες περιβάλλοντος - θερμοκρασία γύρω στους 14-15°C, παρουσία φυκιών, αφθονία πλαγκτόν, καθαρά νερά – αναπαράγεται με τέτοια ταχύτητα που σ’ αυτές τις περιοχές ο πληθυσμός σε πέρκες είναι τεράστιος.

Εκεί που για φυσικές ή τεχνητές αιτίες έχουν αλλάξει οι συνθήκες των νερών, σιγά-σιγά οι πέρκες εξαφανίζονται. Θα συναντάμε όλο και λιγότερες πέρκες και αυτές θα έχουν πάντα μεγάλες διαστάσεις. Μετά, σε σχετικό σύντομο χρονικό διάστημα το είδος θα εξαφανιστεί τελείως.

Οι μέθοδοι ψαρέματος της πέρκας είναι πολλές και αυτό το ψάρι είναι περιζήτητο από τους ερασιτέχνες. Είναι φυσικό η πέρκα να μπορεί να πιαστεί με επιτυχία με τα σκουλήκια ή με τις κάμπιες μύγας, ψαρεύοντας, με ελαφριά ορμιά βυθού που έχει φελλό. Τα καλύτερα αποτελέσματα μπορούν να επιτευχθούν στις βαθιές περιοχές, κοντά στις όχθες όπου το καλάμι επαναφοράς μπορεί να ακουμπήσει σωστά το δόλωμα. Η πέρκα παίρνει την τροφή ακόμη και στα μισά νερά, αλλά τις περισσότερες φορές την ψάχνει στο βυθό και γι’ αυτό είναι απαραίτητο να βρούμε το βάθος του μέρους που θα ψαρέψουμε.

Επειδή είναι πολύ περίεργο αυτό το ψάρι, προσελκύεται απ’ το δόλωμα προπάντων αν αυτό θα κινείται με τρόπο που θα τραβήξει την προσοχή του. Γι’ αυτό δεν θα πρέπει να φροντίζουμε υπερβολικά το αγκίστρωμα του δολώματος, επειδή η πέρκα δεν είναι δύσπιστη, αλλά θα επιτεθεί σ’ οποιοδήποτε δόλωμα ακόμα κι αν είναι φανερό το σίδερο, ιδιαίτερα αν τη βρούμε σε κατάλληλη στιγμή.

Η πέρκα ψαρεύεται καλά και με την μέθοδο του spinning, χρησιμοποιώντας μικρά περιστροφικά κουταλάκια με ένα λεπτό νήμα στον μηχανισμό.

perch4

Στην αγορά υπάρχουν πολυάριθμοι τύποι κουταλιών για την πέρκα και φαίνεται πως ο μεγαλύτερος αριθμός συλλήψεων, γίνεται με κουταλάκια χρωματισμένα προπάντων κόκκινα ή κίτρινα. Το παραδοσιακό ασημί ή χρυσαφί κουταλάκι με σαλαγκιά, στολισμένο με μια φούντα από κόκκινο μαλλί, άφησε τη θέση του στα νέα αυτά δολώματα που φαίνονται πράγματι αποτελεσματικά. Εντούτοις το παραδοσιακό κουταλάκι δίνει ακόμα καλά αποτελέσματα όπως παλιότερα.

Για ότι αφορά το spinning, θα πω πως, να απαριθμήσει κανείς όλα τα δολώματα που χρησιμοποιούν μ’ αυτή τη μέθοδο θα ήταν δύσκολο. Επίσης υπάρχουν μέθοδοι ψαρέματος που βασίζονται πάντα στο spinning αλλά είναι μετατροπή ή διαμόρφωση του ψαρέματος με το κουταλάκι. Λόγου χάρη, πολλοί ψαράδες, ειδικοί της πέρκας, χρησιμοποιούν κουταλάκια με ένα μόνο αγκίστρι στο οποίο δολώνουν σκουλήκια. Άλλοι βγάζουν απ’ το κουταλάκι την σαλαγκιά και βάζουν τη λαβή και τον άξονά της πάνω απ’ την αρματωσιά, ενώ ακολουθεί το κουταλάκι κι έχει ένα απλό αγκίστρι στο οποίο τοποθετείται ένα φυσικό δόλωμα. Μ’ αυτό τον τρόπο, με επαναφορά και καλαμάρισμα του δολώματος, προσπαθούν να προσελκύσουν την προσοχή του ψαριού και να το κάνουν να πλησιάσει στο δόλωμα που πιθανόν να δαγκώσει.

Με το spinning ψαρεύουν και με τεχνητές μύγες, σχετικά βαριές, εφοδιασμένες (ή όχι) με έλικες που παράγουν ιδιαίτερες δονήσεις στις οποίες φαίνεται να είναι ευαίσθητη η πέρκα.

Για ότι αφορά τις δονήσεις θα σας πω πως στην Αμερική συνηθίζουν πολύ να βάζουν στο νερό, κοντά στην περιοχή που ασκούν το ψάρεμα, έναν δονητή, ένα μηχάνημα που βγάζει ορισμένες δονήσεις (λιγότερο ή περισσότερο έντονες) και που ρίχνεται στα ανοιχτά, στην περιοχή της ορμιάς, συγκρατούμενο από ένα σχοινί, με το οποίο θα μπορέσουν να το ξαναπάρουν στο τέλος του ψαρέματος.

Υπάρχουν, όπως είπα, άπειρες μέθοδοι εφαρμογής του spinning και μια απ’ αυτές χρησιμοποιεί μια ορμιά που δίπλα στο βαρίδι έχει μια πολύ αστραφτερή περιστροφική παλέτα και πιο πίσω το αγκίστρι που συγκρατεί φυσικά δολώματα και προπάντων ένα ζωντανό ψαράκι. Ο ειδικός της κάθε μεθόδου υποστηρίζει φανατικά την υπεροχή της δικής του μεθόδου και θεωρεί πως μόνο μ’ αυτήν πιάνονται πολλά ψάρια, ενώ κι αυτοί, λόγου χάρη, που ψαρεύουν στο βυθό, απ’ τη βάρκα, με ορμιές σε καλάμια spinning, χρησιμοποιούν βαρίδια με περιστροφικά καθρεφτάκια και ορκίζονται για την αποτελεσματικότητα της μεθόδου τους.

Η πέρκα ψαρεύεται προπάντων με ζωντανό ψαροδόλι, που επιτρέπει να πιαστούν από πολύ μικρά ψάρια μέχρι τεραστίων διαστάσεων. Το ψάρεμα με το ζωντανό ψάρι στην Ευρώπη γίνεται χρησιμοποιώντας τσιρόνια. Ένα τσιρόνι 5-10 εκατοστά είναι το ιδανικότερο δόλωμα για την πέρκα.

perchbait1

Η ορμιά που χρησιμοποιείται για το τσιρόνι είναι απλή και στις δύο μεθόδους που συνηθίζονται.

Η πρώτη μέθοδος χρησιμοποιεί ένα απλό βαρίδι στην άκρη της ορμιάς και δύο αγκίστρια με σχετικά κοντό παράμαλο (5εκ.), που τοποθετούνται πάνω από το μολύβι. Η δεύτερη ορμιά αποτελείται αντίθετα από ένα αγκίστρι στην άκρη, ένα κινητό μολύβι, που σταματά σε ένα άλλο μικρό μολύβι, σε απόσταση 30-40εκ. απ’ το αγκίστρι πάνω απ’ το κινητό μολύβι. Σ’ αυτήν την τελευταία περίπτωση το κινητό μολύβι θα πρέπει να σταματά τόσο στο κάτω μέρος της ορμιάς όσο και στο πάνω, με τρόπο ώστε να μην μπορεί να φτάσει μέχρι το πάνω αγκίστρι. Και η μια μέθοδος και η άλλη έχουν χαρίσματα, αλλά η δεύτερη μέθοδος κατασκευής της ορμιάς, φαίνεται πιο κατάλληλη για να πιαστούν μεγάλα ψάρια. Σίγουρα φαίνεται η υπεροχή της, ιδιαίτερα στις περιοχές και τις στιγμές που το ψάρι πιάνει το δόλωμα στο βυθό, δηλαδή αργά το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Η πρώτη μέθοδος φαίνεται πιο κατάλληλη το καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια του οποίου τα ψάρια παίρνουν το δόλωμα στα μισά νερά, αν όχι στην επιφάνεια.

Τα τσιρόνια δολώνονται συνήθως από το στόμα και καλάρονται στο βυθό, στον οποίο αφήνονται για λίγες στιγμές ακίνητα. Συχνά, μόλις το μολύβι αγγίξει το βυθό, γίνεται αντιληπτό το κλασικό τράβηγμα του ψαριού που τσιμπά το δόλωμα.

Άλλες φορές, τις μέρες που δεν έχει πολλή όρεξη το ψάρι πρέπει κάθε τόσο να ανακινούμε το δόλωμα με τρόπο ώστε να προσελκύσουμε την προσοχή και να ξυπνάμε την απληστία της πέρκας που πιθανόν θα περνά από κοντά ή της πέρκας που αδιάφορη στην τροφή θα κάθεται ακίνητη, σχεδόν σαν να απολαμβάνει την ξεκούραση που χρειάζεται.

Οπωσδήποτε ένας καλός κανόνας για να ψαρεύουμε με το ζωντανό ψάρι έγκειται στο να μην το αφήνουμε ποτέ ακίνητο, αλλά να το κινούμε συνεχώς. Μόνο μερικές πέρκες μπορούν να τσιμπήσουν ένα ακίνητο δόλωμα, στο οποίο πλησιάζουν τυχαία. Το μεγαλύτερο μέρος απ’ αυτές θα επιτεθεί με απληστία στο δόλωμα που κινείται με τον κατάλληλο τρόπο.

Χρησιμοποιώντας την δεύτερη μέθοδο ορμιάς με αγκίστρι στην άκρη συμφέρει να ρίχνει κανείς στα ανοιχτά και μακριά απ’ τη βάρκα (στην περίπτωση που ψαρεύει από βάρκα), επαναφέροντας μετά αργά το δόλωμα, φυσικά αν το επιτρέπει ο βυθός που πρέπει να είναι χωρίς βλάστηση ή άλλα εμπόδια, ενώ με την πρώτη μέθοδο, με το μολύβι στην άκρη, το ψάρεμα γίνεται συνήθως κοντά στην βάρκα αν όχι ακριβώς κάτω απ’ αυτήν.

Η ίδια ορμιά με λίγες αλλαγές (όχι ουσιαστικές σίγουρα), μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το ψάρεμα με το σκουλήκι, που γίνεται τόσο απ’ την όχθη όσο κι απ’ τη βάρκα, με την ίδια τεχνική που είδαμε για το ζωντανό ψάρι.

Το ψάρεμα με το σκουλήκι πρέπει να γίνεται σε κίνηση. Το σκουλήκι είναι τοποθετημένο απλά στο αγκίστρι ή δεμένο σαν φούντα, με τρόπο ώστε να είναι δελεαστικό δόλωμα. Μόλις το μολύβι ακουμπήσει στο βυθό το κουνάμε ελαφρά με κατάλληλη κίνηση της κορυφής του καλαμιού. Αυτή η μανούβρα έχει στόχο να ερεθίσει το ψάρι που θα πλησιάσει το δόλωμα κι έτσι σίγουρα θα το δαγκώσει.

perchbait2

Ένα δόλωμα που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε ποτάμια με καθαρά νερά, που συχνάζουν πέρκες είναι η κάμπια της εφήμερης.

Η πέρκα φαίνεται να είναι πολύ άπληστη γι’ αυτό το δόλωμα, κι όπως λένε μερικοί, του επιτίθεται περισσότερο από κάθε άλλο δόλωμα, ιδιαίτερα την ζεστή εποχή. Η κάμπια της εφήμερης είναι όμως πολύ εύθραυστη και πρέπει να διατηρείται προσεκτικά σε δροσερό μέρος. Η ζωτικότητά της, παρ’ όλες τις φροντίδες, διαρκεί μόνο μερικές μέρες. Αξίζει όμως τον κόπο να την ψάξουμε και να την χρησιμοποιήσουμε σαν δόλωμα, ακόμα κι αν οι δυσκολίες που παρουσιάζει η ευαισθησία αυτής της κάμπιας είναι πολλές, γιατί τα αποτελέσματα που επιτυγχάνουμε όταν την χρησιμοποιούμε είναι εκπληκτικά.

Ακόμη και στις λίμνες η κάμπια εφήμερης μπορεί να χρησιμοποιηθεί με επιτυχία. Σ’ αυτή την περίπτωση χρησιμοποιούμε τις ίδιες ορμιές που περιγράψαμε για το τσιρόνι και το σκουλήκι (φυσικά με μικρότερο αριθμό αγκιστριών) αλλά θα πρέπει να κρατάμε την ορμιά ακίνητη, επειδή τα τινάγματα που χαρακτηρίζουν το ψάρεμα με το τσιρόνι ή το σκουλήκι, θα μπορούσαν να καταστρέψουν την εφήμερη και να γίνει ανιαρό το ψάρεμα επειδή συνεχώς θα αντικαθιστούμε το δόλωμα.

Άλλο δόλωμα πολύ ορεκτικό για την πέρκα είναι η γάμπαρη των γλυκών νερών ή η καραβίδα που μπορεί να πιαστεί απ’ τον ίδιο τον ψαρά. Πρέπει εντούτοις να έχουμε υπόψη πως η γάμπαρη των γλυκών νερών κι η καραβίδα σε πολλά μέρη δεν μπορεί να ψαρευτεί αν δεν φτάνει σε ορισμένο μέγεθος κι έτσι ο ψαράς θα μπορούσε να έχει συνέπειες.

Μερικοί ξεπερνούν την δυσκολία χρησιμοποιώντας την μικρή γκρίζα γαρίδα της θάλασσας που βρίσκεται στην αγορά και που στην πραγματικότητα είναι ένα δελεαστικό δόλωμα για την πέρκα, αρκεί η ορμιά να οδηγείτε με τρόπο που να ερεθίζει την προσοχή του ψαριού και να το προσελκύει για να δαγκώσει.

Το ψάρεμα με την θαλασσινή γαρίδα, είναι ένα ψάρεμα κοροϊδίας του ψαριού, γιατί μόλις η πέρκα δοκιμάσει τη γεύση της γαρίδας θέλει να τη φτύσει. Με το παραμικρό άγγιγμα ο ψαράς πρέπει να κάνει την κίνηση καρφώματος αποφασιστικά και να ανεβάσει το ψάρι.

Ψαρεύοντας από βάρκα ή και από την ακτή είναι απαραίτητο να έχουμε απόχη, επειδή ανάμεσα στην πλειοψηφία των περκών με βάρος 200-300 γραμμάρια, που μπορούμε εύκολα να βγάλουμε απ’ το νερό, υπάρχουν πάντα ψάρια μεγάλου μεγέθους που επιβάλλουν μια δύσκολη πάλη πριν παραδοθούν για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε έξω. Η πέρκα είναι ταχύτατη και αντιδρά βίαια, ιδιαίτερα όταν αντιληφθεί τον ψαρά να στέκεται στη βάρκα από πάνω της.

Άλλα είδη πέρκας που ζουν στην Ελλάδα:

 sunfish1 . sunfish2 . sunfish3 . sunfish4

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Ψάρεμα

Share
Joomla 3.0 Templates - by Joomlage.com