Share

pamposstavrouμέρος πρώτο Τα Μικρά Αρπαχτικά

Αγαπητοί αναγνώστες του Carpmania.gr χαίρετε!

Παρότι η αλιευτική παράδοση στην Κύπρο είναι από ελάχιστη έως μηδαμινή, υπάρχει ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό Κυπρίων που ασχολούνται με το ερασιτεχνικό ψάρεμα. Και όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο βλέπουμε να μεγαλώνει η μερίδα των νέων που στρέφετε προς το ψάρεμα, σαν μια τέλεια εναλλακτική, υγιής ενασχόληση, η οποία κρατάει τα παιδιά μας μακριά από άσχημες συνήθειες.
Όμως, λόγο του ότι η κατάσταση στην θάλασσα της Κύπρου, πάει συνεχώς από το κακό στο χειρότερο, και δεν προσφέρετε και τόσο πλέον, για υγιές, κανονικό ψάρεμα από την ακτή κατά το οποίο όλο και κάτι θα πάρεις σε δυο - τρεις εξορμήσεις. Για αυτό σήμερα πολλοί παίρνουν την απόφαση να στραφούν προς τα γλυκά νερά, όπου υπάρχει μπόλικο ψάρι, και πραγματικά, έστω και εάν κάποιος είναι νέος στον χώρο, του δίνεται η δυνατότητα, και μπορεί να απολαύσει υγιές και πλούσιο σε αποτελέσματα ψάρεμα σχεδόν σε κάθε εξόρμηση.


Καθώς περνάει ο καιρός, αυτή η στροφή προς τα γλυκά νερά, σαφέστατα όλο και μεγαλώνει, αφού όντως τα λιμνοφράγματα της Κύπρου, αντιθέτως με την θάλασσα της, μπορούνε να προσφέρουν απίστευτες αλιευτικές εμπειρίες, έστω και αν το ψάρεμα επιτρέπετε μόνο από τις όχθες, με μόνο ένα καλάμι.

Για την σύνταξη του εν λόγο άρθρου, έχω μαζέψει μερικά αποσπάσματα από διαφορετικά άρθρα που δημοσίευσα στο παρελθόν στο Κυπριακό περιοδικό «Το ψάρεμα και τα μυστικά του» τα οποία επανασύνταξα προσθέτοντας περισσότερες πληροφορίες για την βιολογία των ειδών, καθώς και ένα εξολοκλήρου νέο μέρος, το ψάρεμα της Τιλάπιας το οποίο γράφω τώρα, ειδικά για το Carpmania.gr. Σκοπός αυτού του άρθρου, είναι, να βοηθήσει όσο είναι δυνατόν περισσότερο, έναν νέο ψαρά των γλυκών νερών, ο οποίος, ενώ έχει εμπειρία πολλών ετών στην θάλασσα, είναι νέος στα γλυκά νερά και χρειάζεται βοήθεια, ως προς το που, και πότε θα βρει, και θα ψαρέψει τα αρπαχτικά αυτά.

Το εν λόγο άρθρο, θα χωριστεί σε τρία μέρη. Στο πρώτο, θα μιλήσουμε για τα μικρά αρπαχτικά, στο δεύτερο για τα μεγαλύτερα, και στο τρίτο θα μιλήσουμε αποκλειστικά για το μεγαλόστομο λαβράκι(Micropterus salmoides). Αν και θα έπρεπε να μπει στην πρώτη κατηγορία, διαχωρίζω το λαβράκι διότι διαχρονικά μαζεύει το ενδιαφέρον της πλειοψηφίας των ψαράδων των γλυκών νερών της Κύπρου, για αυτό και θα ασχοληθούμε αναλυτικότερα με την βιολογία και το ψάρεμα του.
Ξεκινώντας λοιπόν την αναφορά μας πρώτα από τα μικρά αρπαχτικά των γλυκών νερών της Κύπρου, θα κάνουμε αναφορά στο Ηλιόψαρο, την Πέρκα, και την Τιλάπια.

Πριν όμως προχωρήσουμε, και μπούμε για τα καλά στο θέμα του άρθρου, θα ήθελα να πω δυο λόγια για τα γλυκά νερά της Κύπρου, και τι πραγματικά είναι όλα αυτά που σήμερα παίρνουμε για δεδομένα.

Είμαστε ένα μικρό νησάκι, και σαν δεν φτάνει που είμαστε μικρή χώρα, είμαστε και χωρισμένοι στα δυο. Ένας τόσο μικρός χώρος, και όμως, έχουμε πέραν των 100 μικρών και μεγάλων λιμνοφραγμάτων, όλα γεμάτα με ψάρια. Γιατί, και πως βρέθηκαν όλα αυτά τα είδη ψαριών στην Κύπρο? Στην Κύπρο δεν υπάρχει ούτε μια φυσική, κανονική λίμνη με βαθύ, καθαρό γλυκό νερό. Υπάρχουν μόνο οι αλυκές, και 2 – 3 αβαθής λίμνες όπως η λίμνη στο Ζακάκι και η λίμνη Παραλιμνίου που δεν κρατάνε νερό ολόχρονα ή ξεραίνονται χρονιά με χρονιά. Όλα τα λιμνοφράγματα, είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα, και όλα τα ψάρια προήλθαν από ανθρώπινη παρέμβαση / εμπλουτισμούς. Δεν υπάρχει φυσικό οικοσύστημα, δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχουν πολύ απλά, ανθρώπινα κατασκευάσματα, ηλικίας 30 με 40 ετών. Ακόμη και οι πέστροφες στα ποταμάκια του Τροόδους και της Πάφου που όλοι νομίζουν πως τις είχαμε από πάντα, με εμπλουτισμό μπήκαν εκεί! Τα μόνα είδη ψαριών γλυκού νερού που υπήρχαν εκ φύσεως στην Κύπρο, είναι και τα τρία, είδη που ζουν και στην θάλασσα: το χέλι(Anguilla anguilla), η ποταμοσαλιάρα, και ο αφάνιος, τίποτα άλλο.

Ακόμη και ο κουνουπιέρης, ήρθε το 1939 από την Συρία, ενώ ο κυπρίνος το 1966 από το Ισραήλ. Μην τα παίρνετε για δεδομένα. Χρωστάμε πολλά στους ανθρώπους που δούλεψαν για να έχουμε όλα αυτά τα είδη στον τόπο μας, όπως τον τότε διευθυντή του Τ.Α.Θ.Ε. τον κύριο Δημητρόπουλο, και την ανώτερη λειτουργό κυρία Δάφνη, καθώς και τον κύριο Κόκο Χριστοφορου και πολλούς άλλους που ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΑΝ, δούλεψαν, πειραματίστηκαν και κοπίασαν πολύ για να χτίσουν κυριολεκτικά από το μηδέν, όλον αυτόν τον κόσμο που ονομάζουμε εμείς σήμερα: «Ψάρεμα Στα Γλυκά Νερά Της Κύπρου».


ΗΛΙΟΨΑΡΟ

sunfishCY

Το Ηλιόψαρο(Lepomis gibbosus) γνωστό και σαν Κολοκάς(από την Αγγλική ονομασία Pumpkinseed), είναι το μικρότερο αρπαχτικό που υπάρχει στην Κύπρο εάν λάβουμε υπόψη μας πως ο αλβούρνος(Alburnus alburnus) έχει σχεδόν χαθεί και δεν τον συναντάμε πουθενά και καθόλου, η ποταμοσαλιάρα(Salaria fluviatilis) θεωρείτε πως έχει εξαφανισθεί εδώ και έναν ολόκληρο αιώνα από το νησί, και ο μεν κουνουπιέρης(Gambusia affinis) και ο Aphanius fasciatus, είναι μεν αρπαχτικά που συναντάμε στα γλυκά μας νερά, αλλά είναι τόσο μικροσκοπικά, που σε καμία περίπτωση δεν προσφέρονται για ψάρεμα..

sunfishCY2

Ο Κολοκάς λοιπόν, πρωτοεμφανίστηκε στον τόπο μας το 2009 στα φράγματα της Κλήρου και της Ταμασσού. Έκτοτε, έχει εξαπλωθεί σχεδόν σε όλα μας τα φράγματα. Η πηγή προέλευσης του στην Κύπρο είναι άγνωστη, αφού το Τ.Α.Θ.Ε. δεν προέβη ποτέ σε εισαγωγή του.
Κατά τα πρώτα δυο χρόνια της εξάπλωσης του, παρατηρήθηκαν αρνητικές επιδράσεις, κυρίως πάνω στους πληθυσμούς της κοκκινοφτέρας αφού έως ενός βαθμού την συναγωνίζεται και σε θέματα επικράτειας αλλά και διατροφής. Παρόλα αυτά, η παρουσία του στην Κύπρο, δεν είχε τις τόσο αρνητικές επιδράσεις που παρατηρήθηκαν στα Βαλκάνια και στην Ελλάδα. Ο λόγος αυτός, οφείλετε σαφέστατα στην παρουσία του μεγαλόστομου λαβρακιού, το οποίο μπορεί και τρέφεται με αυτά σε πολύ μεγάλο βαθμό. Το λαβράκι λοιπόν, έλεγξε τους αριθμούς του ηλιόψαρου, και την πιο ομαλή του συγχώνευση μέσα στο οικοσύστημα. Τώρα λοιπόν, πέντε χρόνια αργότερα, μπορούμε να πούμε πως έχουμε παρατηρήσει πολλαπλές, και κυρίως ευεργετικές επιδράσεις στο οικοσύστημα από την παρουσία του ηλιόψαρου, αφού τραβάει πάνω του ένα πολύ μεγάλο μέρος της πίεσης που δεχόταν η κοκκινοφτέρα από το λαβράκι, και παράλληλα έχει τραβήξει αρκετό από το ενδιαφέρων των ψαράδων που ασχολούνται καιροσκοπικά με ψάρεμα φελλού, για σύλληψη διάφορων μικρόψαρων τα οποία προορίζονται για τηγάνισμα. Έτσι την γλιτώνουν πάρα πολλά μικρά λαβράκια και άλλα ψαράκια, που τώρα τους δίνεται η δυνατότητα να μεγαλώσουν και να αναπαραχθούν.

Πέρα από το γεγονός του ότι είναι ένα αρκετά εύγευστο θήραμα για μας, πολύ πιο ωραίο από όλα τα κυπρινοειδή καθώς και από το λαβράκι, το οποίο προσφέρει ένα πάρα πολύ ευχάριστο, εύκολο και αποδοτικό ψάρεμα σε μικρούς και μεγάλους αφού πιάνετε πάρα πολύ εύκολα με σκουληκάκια για δόλωμα, όπως αναφέραμε και πιο πάνω, έχει τραβήξει το ενδιαφέρων του λαβρακιού και έχει καταστεί η νούμερο ένα τροφή του, καθότι πέραν από το γεγονός, ότι αποτελεί την φυσική και κύρια τροφή του λαβρακιού στο φυσικό του περιβάλλον στην Βόρειο Αμερική, από όπου προέρχεται, έχει πολύ μεγαλύτερη θρεπτική αξία από τα κυπρινοειδή, αλλά είναι και πιο εύκολο θήραμα για τα αρπακτικά όταν αυτό βρίσκετε σε νεαρή ηλικία λόγο της συμπεριφοράς του, βοηθώντας έτσι στην κατά πολύ γρηγορότερη ανάπτυξη του λαβρακιού και των άλλων αρπακτικών, αφού εκτός από του λαβρακιού, έχουμε βρει ηλιόψαρα στα στομάχια τούρνας, ζάντερ και γατόψαρων.

Παρότι τα δεδομένα μέχρι στιγμής, αυτά δείχνουν, εντούτοις ακούγονται τα ακριβώς αντίθετα από αρκετό κόσμο που πάει για ψάρεμα στα φράγματα, για αυτό και θα κάνω αναφορά στο θέμα αυτό πιο κάτω.

sunfishCY3



Είναι γεγονός πως, θα παρακολουθήσουμε πολλές φορές, λαβράκια, να κινούνται κοντά στα ηλιόψαρα χωρίς να τους δείχνουν καθόλου προσοχή. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν τα τρωνε, απλά σε εκείνη την φάση, το λαβράκι δεν πεινάει, δεν κυνηγάει. Το ότι ένα είδος είναι κυνηγιάρικο, αυτό δεν σημαίνει πως κυνηγάει, σκοτώνει και τρωει συνέχεια. Όλα τα ζωντανά έχουν την ώρα τους, και την ποσότητα που θα φάνε. Το ότι το ηλιόψαρο μένει στην θέση του και δεν τρέχει να φύγει όπως η κοκκινοφτέρα, είναι λόγο του χαρακτήρα του. Σε πλήρη αντίθεση με την κοκκινοφτέρα και τα ασημόψαρα γενικός, είναι ψάρι πολύ κτητικό, που δεν θα τρέξει να φύγει μόλις πλησιάσει ο κίνδυνος εκτός και εάν είναι πολύ μικρό. Η αυτοπεποίθηση και ο τσαμπουκάς που κουβαλάει ένα ηλιόψαρο των 150 γραμμαρίων, αντιστοιχεί με τον χαρακτήρα ενός λαβρακιού του ενάμισι κιλού που φιλάει την φωλιά του. Για αυτό, μην βιάζεστε ποτέ να βγείτε σε συμπεράσματα χωρίς να μελετήσετε καθόλου βιολογία ή έστω, τα γενικά χαρακτηριστικά ενός είδους.
Εάν παρακολουθήσει κανείς τους πληθυσμούς του ηλιόψαρου σε λίμνη όπου δεν υπάρχει λαβράκι ή κάποιο άλλο μεγαλύτερο αρπαχτικό, θα βρει εκατομμύρια μικροσκοπικά ηλιόψαρα τα οποία έχουν πάθει νανισμό, και έστω και εάν είναι μιας ηλικίας τριών με τεσσάρων ετών, εντούτοις παραμένουν 5 εκατοστά και μικρότερα. Φαινόμενο ακριβώς, καθέτως, πλήρες και 100% αντίθετο με τα όσα παρατηρούμε σήμερα στα φράγματα μας όπου υπάρχει λαβράκι.
Επίσης, εάν εκεί που πας για ψάρεμα, βλέπεις αρκετά ηλιόψαρα μπροστά στα πόδια σου, αυτό δεν σημαίνει πως ξεχείλισε το φράγμα από αυτό το είδος, απλά εκεί ζει το ηλιόψαρο, στα ρηχά, μπροστά στα πόδια σου. Δεν είναι σαν την κοκκινοφτέρα και τα άλλα ασημόψαρα, που προτιμάνε θολά νερά, κάτω χαμηλά όπου μπορούν να κρύβονται. Το ηλιόψαρο είναι ψάρι που προτιμάει κατά πολύ τα κρυστάλλινα καθαρά νερά και τις αβαθής περιοχές, για αυτό τα βλέπεις εκεί που τα βλέπεις. Μπορεί να ανταγωνίζονται ως ένα βαθμό την κοκκινοφτέρα πάνω σε ένα κομμάτι της διατροφής της, όπως είναι τα διάφορα έντομα και το ζωοπλαγκτόν, αλλά πλέον έχει έρθει η απαιτούμενη ισορροπία και δεν την εκτοπίζουν σχεδόν καθόλου. Απλά, εκεί που δεν υπήρχε καθόλου ηλιόψαρο και τα κοκκινόφτερα ήταν σκόρπια παντού, τώρα, με την παρουσία του, δεν θα κάνουν μειχτά κοπάδια όπως κάνουν πολλές φορές με τις πέρκες, αλλά θα χωρίσουν και θα πάει ο καθένας στους χώρους όπου αρέσκετε περισσότερο, αυτό είναι όλο. Υπάρχουν φράγματα όπου τα κοκκινόφτερα είναι πολύ περισσότερα, υπάρχουν και μέρη όπου τα ηλιόψαρα είναι κυρίαρχα, γιατί να είναι όλα τα φράγματα τα ίδια? Θα χανόταν έτσι το ενδιαφέρον του να ψαρεύουμε σε νέα μέρη, νέες λίμνες όπου πρέπει να προσαρμόσεις το ψάρεμα σου αναλόγως!

Οι τρόποι αλίευσης του ηλιόψαρου ποικίλουν. Στις αρχές τα ψαρέψαμε στον βυθό με γαιοσκώληκα, στην συνέχεια με φελλό και μπικατίνι, μετά δοκιμάσαμε, πάλι με επιτυχία, μικροσκοπικές σιλικόνες σε απομίμηση blood worms και άλλα τέτοια δολωμένα σε micro-jig heads, καθώς και με την τεχνική του fly fishing με κάθε είδους μύγα επιφανείας και βυθού. Με ultra light spinning με κάθε λογής μικροσκοπικό δόλωμα. Φαινόταν πως μπορούσαμε να τα ψαρέψουμε με όλες τις τεχνικές, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φανταζόμασταν πως τα μικρά popper θα ήταν από τις πιο αποδοτικές τεχνικές για το ηλιόψαρο!

sunfishCY4

Η τεχνική αυτή, για να γίνει όσο πιο απολαυστικό γίνεται το ψάρεμα μας, θα πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του Ultra Light Spinning.
Για το ultra light στα γλυκά νερά, δεν χρειαζόμαστε καλάμι πιο ψηλό από – 1.30 μέχρι 1.80 μέτρα ύψος, και με από 0.5 έως 5 γραμμάρια casting weight, οποιασδήποτε δράσης.
Μηχανάκι: όσο το δυνατών πιο μικρό και ελαφρύ, φορτωμένο με 4 λίβρες νήμα, από 0.08μμ με 0.06μμ διάμετρο.
Για τεχνητά, θα χρειαστούμε μικροσκοπικά popper από πέντε εκατοστά και κάτω, με έντονο χρωματισμό, και αν δεν έχουν ουρά στην πίσω ή και στις δύο σαλαγκιές, τότε μπορούμε να τους δέσουμε εμείς από μόνοι μας, με υλικά που να αντανακλά έντονα στο φως του ήλιου όπως είναι τα metal slices(κλωστές από συνθετικό υλικό με έντονο, γυαλιστερό χρωματισμό).
Παράμαλλο δεν θα βάλουμε, διότι το τεχνητό μας είναι πάρα πολύ μικρό, και το βυθιζόμενο ως συνήθως fluorocarbon θα μας χαλάσει την πλεύση του.

Πότε, και που θα τα βρούμε?
Θα ψάξουμε για μεγάλα(150-250γρ.) ηλιόψαρα από τις αρχές Απριλίου, όταν ξεκινάει η αναπαραγωγική τους περίοδος, καθώς και καθ όλη την διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, σε φράγματα όπου, κατά την εκάστοτε περίοδο, το νερό να είναι κρυστάλλινα καθαρό, από 3 με 4 μέτρα βάθος έως αβαθής περιοχές με μόλις μισό μέτρο βάθος, πλούσιες σε βλάστηση και άλλη κάλυψη μέσα στο νερό.

Το ψάρεμα αυτό, ξεκινάει πάντα με περπάτημα και αναζήτηση μέσα σε κόλπους και απότομα κοψίματα. Είναι σχεδόν εγγυημένο, πως εάν υπάρχει κάποια εσοχή ή κόλπος σε κάποια απότομη και βαθιά περιοχή, εκεί θα βρεις πραγματικά μεγάλα ηλιόψαρα. Φυσικά, σε φράγματα όπως αυτό της Ταμασσού, απλά θα κατευθυνθείς προς την πίσω περιοχή της λίμνης, όπου υπάρχει μπόλικο φύκι, και δεν θα δυσκολευτείς καθόλου να τα εντοπίσεις.
Αφού εντοπίσουμε οπτικώς τα ψάρια, τα οποία κινούνται κοντά στην επιφάνεια και την όχθη, ρίχνουμε το δόλωμα μας μερικά μέτρα μακριά τους, και ακολούθως κάνουμε μία αρκετά παρατεταμένη παύση για να τους δώσουμε χρόνο να εντοπίσουν τους κραδασμούς από την πτώση του τεχνητού μας στο νερό, και να ανταποκριθούν αναλόγως. Η πρώτη αυτή αντίδραση που θα παρατηρήσουμε, θα είναι η κινητοποίηση των ηλιόψαρων που τυγχάνει να βρίσκονται εκεί γύρω, προς το δόλωμα μας. Αφότου περάσουν τουλάχιστον 4-5 δευτερόλεπτα, και βλέπουμε πως, ήδη 3 – 4 ψάρια έχουν βάλει στο στόχαστρο τους το τεχνητό, τότε κάνουμε το πρώτο, απαλό χτύπημα, συνεχίζουμε με 4-5 πολύ ελαφριά συνεχόμενα χτυπήματα, έπειτα παύση για 4-5 δευτερόλεπτα και μετά ξανά επαναλαμβάνουμε την ίδια τακτική και εάν ακόμη δεν έχουν δείξει πραγματικά επιθετικές διαθέσεις τα ψάρια, τότε θα πρέπει να πειραματιστούμε με διαφορετικό συνδυασμό - συγχρονισμό χρόνου παύσης / χτυπήματος αλλά και με μειωμένη ή αυξημένη ένταση - δύναμη στα χτυπήματα.
Είναι πολύ σημαντικό να προσέξουμε η πτώση του δολώματος στο νερό να είναι όσο πιο απαλή και φυσική γίνετε για να τραβήξει το ενδιαφέρων του ηλιόψαρου, στην αντίθετη περίπτωση, όπου η βολή μας είναι άτσαλη και απότομη, τότε θα τρομάξει τα ψάρια.

Παρότι αυτό το είδος υπάρχει σχεδόν παντού, τα καλύτερα φράγματα που προσφέρονται για ψάρεμα ηλιόψαρου, είναι η Ταμασσός, η Ευρέτου, η Κανναβιού, ο Κούρης, η Καλαβασός και ο Διπόταμος. Σε αυτά τα φράγματα μπορεί κάποιος να βρει και μεγάλες ποσότητες, αλλά και σε καλά μεγέθη.

Το ηλιόψαρο είναι όντως ένα πανέμορφο ψάρι, ένα πραγματικό κόσμημα για τα φράγματα μας, είναι όμως κάτι νέο για μας και πολλοί δεν γνωρίζουν ότι γίνετε ένας πεντανόστιμος μεζές στο τηγάνι! Έχει αρκετό κόκαλο, αφού τα πλευρά του καλύπτουν πέραν του ½ του σώματος, αλλά αν καθαριστεί σωστά, γλιτώνουμε από πολύ φασαρία. Για πιο εύκολο και ασφαλές καθάρισμα των ηλιόψαρων, είναι καλά, για αρχίζουμε με κόψιμο ολόκληρου του ραχιαίου πτερύγιου με ψαλίδι, για να αποφύγουμε τυχών τσιμπήματα από τα αγκάθια.
Στην συνέχεια αφού καθαρίσουμε τα λέπια(εάν θα τηγανιστούν καλά δεν υπάρχει λόγος για ξελέπισμα), κόβουμε με το μαχαίρι μας το σβέρκο του ψαριού ακριβός πίσω από το κρανίο και συνεχίζουμε με φορά προς τα κάτω μέχρι να κοπεί και ο σπόνδυλος, αφού σπάσει ο σπόνδυλος τραβάμε με το χέρι το κεφάλι του ψαριού προς τα κάτω – μέσα μέχρι να σχιστεί, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αφαιρούνται με δυο απλές κινήσεις, το κεφάλι μαζί με τα κόκαλα των πλευρών και όλα τα εντόσθια γλιτώνοντας μας από πολλή ταλαιπωρία.
Για τους λάτρεις των αυγών του ψαριού, να αναφέρουμε πως, σε περίπτωση που τα ψάρια είναι αυγομένα, η διαδικασία αυτή διατηρεί τα αυγά του ψαριού μέσα στο ψάρι στην μικρή κοιλότητα που μένει, και δεν χάνονται μαζί με τα εντόσθια.
Αφού καθαρίσουμε και πλύνουμε τα ηλιόψαρα μας, δεν μένει παρά να τα τηγανίσουμε, αλευρωμένα ή καπιρομένα σε βαθύ τηγάνι με μπόλικο λάδι, και καλή μας όρεξη!

Το ηλιόψαρο, ακολουθεί έναν μακρύ και πολύ επιτυχημένο κύκλο αναπαραγωγής κάθε χρόνο, γι αυτό και δεν κινδυνεύει καθόλου από την υπεραλίευση, κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει για τα υπόλοιπα είδη ψαριών που ζουν στα φράγματα μας, όπως είναι το λαβράκι και άλλα, γι αυτό και .σαν επίλογο στο θέμα μας περί ηλιόψαρου, θα θέλαμε να θέσουμε την προσοχή σας, και να σας παρακαλέσουμε για άμεση απελευθέρωση, όλων των μικρών λαβρακιών, που πιθανότατα θα πιαστούν κατά την διάρκεια της εφαρμογής του popping, αφού εξάλλου υπάρχει ένα επιτρεπτό όριο και ελάχιστο μέγεθος που μπορούμε να κρατήσουμε στα λαβράκια. Μπορούμε να κρατήσουμε όσα ηλιόψαρα επιθυμούμε, αφού όσα περισσότερα κρατούμε τόσο βοηθούμε στην ισορροπία του πληθυσμού και των μεγεθών τους, αφού δεν υπάρχει κανένα όριο στους κανονισμούς που διέπουν το ψάρεμα για αυτό το είδος, αλλά για τα λαβράκια το όριο είναι τα 25 εκατοστά και τα 5 άτομα του ίδιου είδους.
Είναι απαραίτητο, και εξαιρετικά σημαντικό να σεβόμαστε τους κανονισμούς και να τηρούμε τα όρια εάν θέλουμε και επιθυμούμε να παραμείνει το ψάρεμα στα φράγματα μας σε ψηλά επίπεδα και να μην καταντήσει όπως η θάλασσα μας.

 

ΠΕΡΚΑ

CyprusPerch

 

Η Πέρκα(Perca fluviatilis) είναι ένα πανέμορφο αρπαχτικό ψάρι των γλυκών νερών που υπάρχει σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και την Βόρεια Ασία από αρχαιοτάτων χρόνων.
Στην Κύπρο έφτασε τον Μάρτιο του 1971, εφτά μήνες νωρίτερα από ότι το λαβράκι. Τότε, είχαν παραληφθεί από το Τ.Α.Θ.Ε. 280 άτομα του είδους, με διαστάσεις από 8 μέχρι 10 εκατοστά, τα οποία συλλέχτηκαν και απεστάλησαν από φυσικά νερά της Μεγάλης Βρετανίας.

Το ψάρι αυτό, θα το ξεχωρίσουμε από μερικά βασικά χαρακτηριστικά, το ψιλό της σώμα, τα δύο μεγάλα ραχιαία πτερύγια με την μαύρη βούλα στο πίσω μέρος του πρώτου, το έντονο πράσινο χρώμα του σώματος της με τις, από πέντε έως επτά κάθετες κατάμαύρες γραμμές, και από τα ελαφριά πορτοκαλιά έως κατακόκκινα πτερύγια και ουρά.
Το μέγεθος του είδους αυτού, όπως και στην περίπτωση του ηλιόψαρου, εξαρτάτε από τον πληθυσμό του. Εάν η λίμνη δεν έχει μεγαλύτερα αρπαχτικά για να κρατάνε σε ισορροπία τους αριθμούς της πέρκας, τότε θα υπάρξει ένας τεράστιος πληθυσμός από πολύ μικρά ψάρια, και δεν θα αξίζει καθόλου τον κόπο να ψαρέψουμε σε αυτή την λίμνη. Η μόνη περίπτωση να μην υπάρχει μεγαλύτερο αρπαχτικό και να υπάρχουν σε μεγάλα μεγέθη, είναι όταν η λίμνη είναι πραγματικά τεράστια. Στα φράγματα όπου υπάρχει σήμερα στην Κύπρο, υπάρχουν και Ζάντερ και λαβράκια, τα οποία θα ισορροπούν την κατάσταση, και έτσι στο μέλλον θα έχουμε πολύ μεγάλα άτομα του είδους. Και, όταν λέμε μεγάλα, εννοούμε πραγματικά μεγάλα, και κάνουμε αναφορά στο μέγιστο μήκος της πέρκας, που μπορεί να φτάσει από 50 μέχρι 60 εκατοστά, και από τρία κιλά, μέχρι το ονειρικό 4.750 που καταγράφηκε το 1965 στην Γερμανία. Για να φτάσει σε τέτοιο μέγεθος πρέπει να ξεπεράσει τα 10 με 15 χρόνια ζωής, και να πλησιάσει τα όρια της, που είναι τα 20 χρόνια, αλλά, στην Κύπρο, όπου λόγο κλίματος όλα τα είδη μεγαλώνουν με διπλάσιο και τριπλάσιο ρυθμό ανάπτυξης από ότι το κανονικό, θα έχουμε πέρκες που θα φτάνουν μέχρι και τρία κιλά τα οποία θα είναι μόλις 5 με 6 χρόνων.

CyprusPerch2

Η πέρκα είναι σαφώς το πιο πετυχημένο και ευρέως διαδεδομένο αρπαχτικό στην Ευρώπη, αλλά ζει και υπάρχει σε όλη την Βόρειο Ασία, και έχει εισαχθεί σε Κίνα και Μαρόκο, καθώς και σε Νέα Ζηλανδία, Νότιο Αφρική και Αυστραλία όπου μεταφέρθηκε από Ευρωπαίους έποικους.

Μπορεί να ζήσει σχεδόν παντού, σε βάθη από ένα μέχρι τριάντα μέτρα, και από γλυκά έως ημίγλυκα νερά, αλλά τα μέρη όπου ευδοκιμεί, και οι αριθμοί της πραγματικά ακμάζουν, χαρακτηρίζονται κατά βάση από καθαρά νερά πλούσια σε οξυγόνο, με σκληρό, πέτρινο βυθό, με το pH του νερού να κυμαίνετε από: 7.0 - 7.5 μονάδες, και το dH: 8 με12.
Ιδανικότατες θερμοκρασίες για την πέρκα, είναι από 10°C μέχρι 22°C, για αυτό τον λόγο το Καλοκαίρι, όταν τα ρηχά νερά ζεσταίνονται πολύ, κατευθύνονται σχεδόν όλες προς τα βαθιά.
Το όριο το οποίο μπορεί να ανεχθεί, είναι οι 30 με 32°C για αυτό και όσοι από εμάς κρατάμε τέτοια ψάρια στα ενυδρεία μας, συνήθως περί τα μέσα του Καλοκαιριού δεν αντέχουν άλλο και ψοφάνε. Αυτός είναι και πραγματικός λόγος που χάθηκαν από την Κύπρο κατά την μεγάλη ξηρασία περί τα μέσα της δεκαετίας του 90, διότι το νερό που είχε μείνει τότε, ήταν τόσο λίγο και τόσο ζεστό, που δεν άντεξαν, και ψόφησαν όλες.
Μπορεί να ζήσει σε κανάλια, βαθιά και ρηχά ποτάμια με αργή ροή, αφού είναι είδος ανάδρομο που του αρέσει να κολυμπάει κόντρα στο ρεύμα, και από τις φυσικές, θολές λίμνες, μέχρι τα κρυστάλλινα νερά των τεχνητών λιμνοφραγμάτων. Σχεδόν όπου και αν βρεθεί, μπορεί να προσαρμοστεί και να επιβιώσει, φτάνει το νερό να μην είναι πολύ χαμηλό σε περιεκτικότητα οξυγόνου.

CyprusPerch3

Η νεαρή θηλυκιά πέρκα, θα είναι ώριμη σεξουαλικά, και έτοιμη για αναπαραγωγή όταν φτάσει τα 2 με 3 χρόνια σε ηλικία, ενώ το αρσενικό ωριμάζει από το πρώτο του έτος. Σε χώρες με ψυχρότερο κλίμα, θα πάρει τον διπλάσιο χρόνο μέχρι να ωριμάσουν και να είναι έτοιμες για αναπαραγωγή. Η όλη διαδικασία της αναπαραγωγής στην Κύπρο αρχίζει από τα τέλη Φεβρουαρίου, με πιο ενεργούς μήνες τον Μάρτιο με Απρίλη. Αυτή την περίοδο θα μετακινηθούν σε πολύ ρηχές περιοχές, για να αφήσουν τα αυγά τους μέσα στην βλάστηση, θάμνους και ξύλα που βρίσκονται στον βυθό. Το κάθε ψάρι θα αφήσει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες αυγά, τα οποία θα μείνουν κολλημένα στην βλάστηση του βυθού για μια βδομάδα, μέχρι να επωάσουν. Το νεαρό περκάκι, που είναι ηλικίας μόλις μερικών ημερών, θα παραμείνει στα ρηχά για λίγες μέρες, όπου θα τραφεί με ζωοπλαγκτόν και καθώς μεγαλώνει θα κατευθυνθεί προς τα χαμηλότερα στρώματα του βυθού, όπου θα κυνηγήσει προνύμφες εντόμων, όπως είναι τα Zygoptera, τα Chironomidae / Tanypodinae και Chaoborus, και μερικούς μήνες αργότερα αφότου περάσει τα 10 εκατοστά, θα εμπλουτίσει την δίαιτα του με ελαφρός μεγαλύτερα θηράματα, όπως είναι τα Trichoptera, Rotatoria και τα Copepoda, και μόνο όταν περάσει τα 15 εκατοστά, θα αρχίσει να τρέφεται και με ψάρια. Και όταν πλέον ενηλικιωθεί, και έχει περάσει τα 20 εκατοστά, θα τραφεί κατά βάση με ψάρια.

CyprusPerch4

Στην Κύπρο η πέρκα, έφθασε το 1971 μετά από εισαγωγή του είδους από την Αγγλία, στην οποία προέβη το Τ.Α.Θ.Ε.(Τμήμα Αλιείας και Θαλάσσιων Ερευνών). Η εισαγωγή ήταν επιτυχείς, και μερικά χρόνια αργότερα πιανόντουσαν από τους ψαράδες σε πολύ μεγάλες ποσότητες στα φράγματα της Γερμασόγειας, Αγίας Μαρίνας Πάφου, Λυμπιών, Αθαλάσσας και Άχνας.
Το 1998 όμως λόγο της παρατεταμένης ανομβρίας και της ξηρασίας που επικρατούσε στο νησί, η πέρκα χάθηκε εντελώς από όλο το νησί, αφού η εναπομείναν στάθμη νερού τότε, αποτελείτο από ζεστό λασπόνερο, πολύ χαμηλό σε περιεκτικότητα οξυγόνου, όλο βακτήρια και μολύνσεις. Αν και υπήρχαν μαρτυρίες για την ύπαρξη πέρκας μέχρι το 1998 από το φράγμα της Αγίας Μαρίνας, εντούτοις δεν μπορέσαμε ποτέ να τις επιβεβαιώσουμε.
Η επανεμφάνιση της, έγινε 10 χρόνια αργότερα στο φράγμα του Κούρη, πιθανότατα μετά από αυθαίρετη εισαγωγή και εμπλουτισμό από ψαράδες, αφού μέχρι τότε το Τ.Α.Θ.Ε. δεν είχε προβεί σε επανεισαγωγή. Εισαγωγή της πέρκας εκ νέου, έγινε από το Τ.Α.Θ.Ε. πριν μερικά χρόνια αλλά σε μια περίοδο μεταγενέστερη της επανεμφάνισης της στην Κύπρο.

Η εκ νέου εισαγωγή της στην Κύπρο, και συγκεκριμένα στο φράγμα του Κούρη, ήταν άκρος επιτυχημένη αφού 4 χρόνια μετά την πρωτοεμφάνιση τους το φράγμα κατακλύσθηκε από πέρκες από 100 μέχρι 400 γραμμαρίων.

Οι πέρκες, οι οποίες συνήθως μένουν μικρές, ειδικά όταν παρουσιάζεται υπερπληθυσμός, όταν υπάρχουν και άλλα αρπαχτικά, τα οποία τρέφονται με αυτές, υπάρχει καλύτερη ισορροπία, και έτσι μπορούν να ξεπεράσουν τα 3 με 4 κιλά. Και πραγματικά, το πιστεύουμε, πως σε μερικά χρόνια στο φράγμα του Κούρη, οι πέρκες θα είναι μεγαλύτερες από ότι τα λαβράκια αφού ήδη βγήκαν πολλά ψάρια του ενάμισι κιλού και πάμε με την νέα χρονιά για δύκιλες.

CyprusPerch5

Εκτός από το φράγμα του Κούρη, η πέρκα έχει μεταφερθεί και σε μερικά άλλα φράγματα, όπως της Γερμασόγειας, στο οποίο όμως ακόμη δεν έχει κάνει την εμφάνιση της. Στο φράγμα Λυμπιών όπου έχουν ήδη πιαστεί αρκετές μέχρι μισό κιλό, και σε μερικά χρόνια πιθανότατα να φανεί η παρουσία της και στα φράγματα Ταμασσού, Άχνας, Κλήρου και Ασπρόκρεμμου.

Η πέρκα σε γενικές γραμμές, παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με το λαβράκι, παρόλα αυτά οι ανάμεσα τους διαφορές είναι πολλές, όπως είναι σαφέστατη η διαφορετική αίσθηση που σου αφήνει το ψάρι την ώρα της μάχης. Το λαβράκι όταν πιαστεί, στην αρχή κάνει 2 – 3 κεφάλια, και μετά τραβάει προς τα κάτω με μια συνεχή ροή δύναμης, αφότου το φέρεις στα μεσόνερα και μετά, πάει όλο για επιφάνεια με συνεχή άλματα, σε αντίθεση με την πέρκα, η οποία ουδέποτε κατευθύνετε προς την επιφάνεια! Τραβάει μόνο κάτω, με συνεχή κεφάλια δεξιά – αριστερά και κάτω, όλο κάτω.

CyprusPerch7


Επίσης, την τσιμπιά της πέρκας πάνω σε weedless – αργές τεχνικές που δουλεύουμε στον βυθό, θα την νιώσεις σαν μια ριπή από 3 με 4 χτυπήματα, ακριβώς όπως νιώθεις το τσίμπημα της μουρμούρας στην θάλασσα, ενώ του λαβρακιού, είναι ένα, ένα καθαρό χτύπημα. Σαφέστατη διαφορά μεταξύ των δύο κυνηγών είναι πολύ εμφανές, στον τρόπο με τον οποίο κυνηγούν, αφού οι πέρκες βρίσκονται πάντα εν κινήσει, δημιουργώντας μεγάλα κοπάδια. Ψάχνουν για τροφή σε όλα τα επίπεδα του βυθού αφού εκτός από τα μικρά ψάρια και οστρακόδερμα, η πέρκα θα τραφεί και με κάθε λογής έντομα, σκουλήκια και σαλιγκάρια του βυθού, αντίθετα με το λαβράκι που από ένα μέγεθος και μετά, κινείτε σχεδόν πάντοτε μοναχικά, στήνοντας ενέδρες στα περαστικά ψάρια, ως ένα βαθμό, όπως κάνει και η τούρνα. Βέβαια όμως, δεν φτάνει μέχρι τις ακραίες καταστάσεις της τούρνας, όπου εάν βρεθούν δυο ψάρια θα φαγωθούν μεταξύ τους εάν το ένα από τα δύο είναι κατά 2/3 μικρότερο του άλλου. Είναι σύνηθες φαινόμενο, εάν υπάρχει ένας μεγάλος θάμνος στο νερό, ή κάποιος κορμός δέντρου, να μαζευτούν γύρω του πολλά λαβράκια, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δημιουργούν κοπάδι. Απλά στο εν λόγο σημείο, υπάρχει αρκετός χώρος για πολλά λαβράκια.

Που και Πότε?

Κατά τους Ανοιξιάτικους και τους πρώτους Καλοκαιρινούς μήνες θα τις βρούμε σε εκβολές ποταμών, κοντά σε σημεία με κρυστάλλινα καθαρά νερά όπου υπάρχει μπόλικη κάλυψη από βλάστηση, βυθισμένα δέντρα και θάμνους, σε μια ευρεία ζώνη βάθους από ένα μέχρι και 6 μέτρα βάθος.
Κατά τους ζεστούς μήνες του Καλοκαιριού, συνίσταται το ψάξιμο τους σε μεγαλύτερα βάθη από τα 7 μέτρα βάθος και κάτω, σε βραχώδεις βυθούς όπου δεν υπάρχει σάπια βλάστηση και το νερό είναι πολύ πιο πλούσιο σε περιεκτικότητα οξυγόνου από ότι οι αβαθής περιοχές της λίμνης. Ενώ κατά τους Φθινοπωρινούς μήνες, τα ψάρια θα ξαναπλησιάσουν τις όχθες, με πολύ άγριες διαθέσεις αφού θα πρέπει να στοιβάξουν αρκετό λίπος για βγάλουν τον Χειμώνα, κατά τον οποίο δεν τρέφονται και πολύ.
Για να τις βρούμε κατά τους Χειμερινούς μήνες θα χρειαζόμασταν βάρκα, αφού όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα είδη που απαντώνται στα φράγματα μας, κατευθύνονται σε μεγάλα βάθη. Η χρήση όμως της βάρκας στα Κυπριακά φράγματα απαγορεύετε βάση των κανονισμών του ΤΑΘΕ, κάτι που ελπίζουμε να αλλάξει στο μέλλον.
Οπότε, εάν επιθυμούμε να κάνουμε μια προσπάθεια, θα πρέπει να πάμε σε τεχνικές οι οποίες μπορούν να μας προσφέρουν μακρινές βολές, για να πετύχουμε τα πολύ βαθιά σημεία, από 15 μέτρα βάθος και κάτω. Μια τέτοια τεχνική είναι το drop shot και οι διάφορες παραλλαγές του. Όπου, αντί της συνήθης ελαφριάς πετονιάς και τα 5-6 γραμμάρια βαρίδια, θα πάμε σε 10 λίβρες φλουοροκάρμπον, και από 20 μέχρι 30 γραμμάρια βαρίδια, ακριβώς για να βγάζουμε μακρινές βολές για να πετύχουμε τα βαθιά!

CyprusPerch8

Αφού έχουμε εντοπίσει, ένα πιθανό σημείο που ενδείκνυται για ψάρεμα πέρκας, οι μέθοδοι που μπορούμε να ακολουθήσουμε είναι οι εξής:

Spinning:

Σαν αρπαχτικό που είναι, ασφαλώς προσφέρετε για ψάρεμα με κάθε λογής τεχνητό δόλωμα σε μια ευρεία κλίμακα ειδών και μεγέθους, ακριβώς όπως είναι οι σιλικόνες που χρησιμοποιούμαι και για το λαβράκι, δολωμένες σε κάθε λογής τεχνική, όπως είναι το Texas rig, wacky rig, Carolina rig, Drop shot ή ακόμη και με ένα απλό Jig head στο οποίο θα δολώσουμε μικρά grabs & curly tails, εάν ψαρέψουμε με λεπτά εργαλεία στα σωστά σημεία, η επιτυχία είναι δεδομένη! Απλά, απαιτείται πολλή και συνεχής προσπάθεια και εξάσκηση μέχρι να μάθει κάποιος να ξεχωρίζει τις τσιμπιές από τις τριβές στον βυθό, και να καρφώνει εγκαίρως, διότι όταν ψαρεύεις με απλή μολυβοκεφαλή, με το που τσιμπάει το ψάρι είναι πάνω, αλλά όταν πας σε weed less & snag less τεχνικές, πρέπει να το καρφώσεις εσύ το ψάρι! Εάν δεν αντιδράσεις εγκαίρως και να καρφώσεις άμεσα, κατά τα πρώτα 2-3 δευτερόλεπτα, θα το φτύσει το δόλωμα και θα χάσεις την ευκαιρία σου. Πολλές φορές ακόμη, ούτε καν που θα το καταλάβεις είχες τσιμπιά, απλά όταν μαζέψεις μέσα το δόλωμα και το σηκώσεις από το νερό για να κάνεις την επόμενη βολή, θα δεις πως μετατοπίστηκε η σιλικόνη πάνω στο αγκίστρι και πρέπει να την βάλεις πίσω στην θέση της, αυτή είναι η ένδειξη, πως κάτι τσίμπησε το δόλωμα αλλά δεν το ένιωσες, δεν πιάστηκε, και χρειάζεται περισσότερη προσοχή και παρατηρητικότητα για να μην χάνεις τις τσιμπιές.

Λόγο του ότι το πιο πάνω πρόβλημα που ανέφερα, είναι πολύ σύνηθες για τους νέους στα γλυκά νερά, θα κάνουμε αναφορά στους πιο απλούς τρόπους απαλλαγής από αυτό το πρόβλημα.
Τις τσιμπιές, δεν τις νιώθουμε, όταν το νήμα μας ή η πετονιά(fluorocarbon) μας, δεν είναι καλά τεντωμένη. Για να είναι καλά τεντωμένο το νήμα κατά την διάρκεια της ανάκτησης, χρησιμοποιήστε όσο πιο βαρετό bullet weight μπορείτε. Είσαι νέος στον χώρο, δεν χρειάζεται και δεν υπάρχει λόγος για finesse! Βάλε πάνω ένα βαρίδι 20 γραμμάρια, να μάθεις να νιώθεις τις τσιμπιές καλά, να τις ξεχωρίζεις από τα χτυπήματα στις πέτρες, και σιγά σιγά με το πέρασμα του χρόνου και την απόκτηση εμπειριών, θα λεπτύνεις τα εργαλεία σου, και θα βάλεις και πιο μικρά βαρίδια.
Η δεύτερη λύση για καλύτερο τέντωμα και επαφή με το δόλωμα, είναι το σκληρό και γρήγορης δράσης καλάμι, και η αργόστροφη μηχανή. Μην παίρνετε πολύστροφες, γρήγορες μηχανές για texas rig διότι δεν βοηθάνε καθόλου την κατάσταση. Όσο πιο αργά δουλεύεις το δόλωμα, τόσο πιο πολύ προσοχή μπορείς να δώσεις στην λεπτομέρεια. Όσο αργά και να προσπαθείς να δουλέψεις με μια πολύ γρήγορη μηχανή, θα μετατοπίζεις συνέχεια το δόλωμα. Εάν έχεις ήδη στήσει κάποιο σετ με γρήγορο μηχανάκι, τότε απλά θα δουλεύεις το δόλωμα αποκλειστικά με ελαφριές κινήσεις του καλαμιού.
Τρίτη λύση, εάν ο άλλος δίπλα σου βγάζει ψάρια αβέρτα, και εσύ ακόμη δεν ένιωσες μια τσιμπιά, τότε άλλαξε τακτική, και αντί να περιμένεις να νιώσεις την τσιμπιά, δώσε προσοχή στο να την δεις στην κίνηση του νήματος σου. Αφού πολλές φορές, ακόμη και οι πιο έμπειροι δεν νιώθουν τις τσιμπιές, ειδικά όταν πρόκειται για μεγάλο λαβράκι, αλλά τις βλέπουν, διότι όσο τεντωμένο και να προσπαθείς να έχεις το νήμα σου, μια ελαφριά καμπύλη θα την κάνει. Εσύ λοιπόν, παρακολούθα την καμπύλη αυτή συνεχώς, και όταν δεις ένα απότομο τέντωμα, ένα τίναγμα στην καμπύλη, τότε κάρφωσε το ακαριαία, είναι ψάρι και τώρα το έχεις πάνω!
Τέταρτη λύση, μην κάνεις βολές πολύ βαθιά. Τα ψάρια ως συνήθως είναι μπροστά στα πόδια σου. Μην ψάχνεις 10 και 15 μέτρα βάθος. Η καλύτερη εποχή να μάθεις τις snag less τεχνικές είναι νωρίς το Καλοκαίρι, και τα ψάρια τότε θα τα βρεις γύρο από θάμνους, ακριβώς μπροστά στα πόδια σου, ή στα πέντε με δέκα μέτρα μπροστά σου. Όσο πιο κοντινή η βολή, τόσο περισσότερη αμεσότητα θα έχεις με το δόλωμα. Κάνε την βολή σου μέσα στους θάμνους, μην φοβάσαι, αφού εξάλλου, γι αυτό έβαλες πάνω offset αγκίστρι, για να μην σκαλώνεις, για να σου δοθεί η δυνατότητα να ψάξεις για ψάρια μέσα στις δομές αυτές. Άσε το δόλωμα να πάει κάτω, περίμενε λίγο, παρακολούθα το νήμα μπας και δεις καμιά απότομη κίνηση, δώσε λίγα twitch και αυτό είναι.

Τα spinner bait επίσης είναι από τα πιο δολοφονικά δολώματα για την πέρκα, κυρίως για τα μεγάλα άτομα του είδους. Μόνη λεπτομέρεια εδώ, είναι πως, αν και χτυπάνε και σε Colorado blades, περισσότερα ψάρια έχουν δώσει τα ασημένια και άσπρα willow blades.
Όλα τα κουτάλια δουλεύουν πολύ καλά στην πέρκα, φτάνει να τα δουλέψεις σωστά.
Αφού βρεις ένα καλό σημείο με αρκετό βάθος και πετρώδη βυθό, ρίχνεις το δόλωμα σου και το αφήνεις να κατέβει κοντά στον βυθό, και έπειτα ξεκινάς ανάκτηση με συνεχή χτυπήματα και παύσεις, ακριβός όπως δουλεύουμε το shore jigging στην θάλασσα.
Πεταλούδες σε όλους τους χρωματισμούς και μεγέθη, μικρά jerk baits & crank baits που προκαλούν πολλές δονήσεις και θόρυβο κατά το πέρασμα τους, σε χρωματισμούς όπως “baby bass”, “American shad” & “little perch” έχουν δώσει ψάρια σε πολλούς από μας που επισκέπτονται τακτικά τον Κούρη.

Ζωντανά δολώματα:

Α) Σαλιγκάρια, γαιοσκώληκες, maggots(μπικατίνι) κτλ
.
Εκτός από το spinning, επειδή η πέρκα τρέφετε και με μικροοργανισμούς, μπορούμε να την ψαρέψουμε και στον βυθό χρησιμοποιώντας σαλιγκάρια, γαιοσκώληκες και άλλα σκουλήκια.
Αφού έχουμε επιλέξει την περιοχή στην οποία θα ψαρέψουμε, είναι καλά, πριν ρίξουμε μέσα τα δολώματα μας να έχουμε ρίξει μέσα εκ των προτέρων ένα μίγμα μαλάγρας από αλεσμένα φρούτα, σπασμένο καλαμπόκι, κριθάρι και άλλες πτηνοτροφές και μπικατίνι, για να προσελκύσουμε μικρά ψάρια όπως ο κοκκινόφτερος και η ασημένια βλίκα, τα οποία στην συνέχεια θα προσελκύσουν κοντά μας την πέρκα.
Στην συνέχεια, ρίχνουμε μέσα την αρματωσιά μας, η οποία αποτελείτε από λεπτά υλικά, όπως 0.20μμ πετονιά για μάνα και 0.18μμ για παράμαλλο με αγκίστρια μεγέθους 8 με 10 δολωμένα με ζωντανά σκουλήκια είτε μικρά σαλιγκάρια που έχουμε βγάλει από το κέλυφος τους. Εάν υπάρχει πολύ βλάστηση στον βυθό, που μας κρύβει τον δόλωμα, τότε θα δέσουμε το 20εκ. παράμαλλο μας πάνω στην μάνα, μισό μέτρο πάνω από το βαρίδι.

CyprusPerch9

Β) Κοκκινόφτερα & κουνουπιέρηδες

Η μικρή κοκκινοφτέρα, βλίκα ή κουνουπιέρης είναι ιδανικότατο δόλωμα.
Θα δολώσουμε το ψαράκι μας από το πάνω χείλος, με αγκίστρι νούμερο 6, σε λεπτό παράμαλλο 0.18μμ, σε μια αρματωσιά με συρόμενο φελλό με το στοπερ μας να σταματάει τον φελλό σε τέτοιο σημείο που να αφήνει το δόλωμα μας να κινείτε γύρο στα 30-40εκ πάνω από στον βυθό.
Και σε αυτή την περίπτωση συνίσταται το συνεχές μαλάγρωμα είτε μόνο με μπικατίνι, είτε και με ground bait κοκκινοφτέρας / βλίκας γύρο από τον φελλό μας, για να κρατήσουμε κοντά μας τα μικρόψαρα, τα οποία θα προσελκύσουν και τα αρπακτικά.

Εν κατακλείδι, να πούμε πως, η πέρκα είναι όντως το πιο όμορφο ψάρι που έχουμε τώρα στα φράγματα μας, είναι πολύ μαχητικό και έξυπνο ψάρι και πραγματικά χαιρόμαστε όλοι μας με την εκ νέου παρουσία της στα φράγματα μας.
Χρόνο με τον χρόνο πιάνουμε όλο και μεγαλύτερα ψάρια, και σύντομα πιστεύω, δεν θα αργήσει η μέρα που θα σπάσουμε το Ευρωπαϊκό ρεκόρ, φτάνει όλοι μας να αγαπήσουμε και να δείξουμε σεβασμό στο ψάρι αυτό, αφήνοντας πίσω ζωντανά όσα περισσότερα μπορούμε.
Είναι βέβαια λογικό να θέλουμε να κρατάμε ψάρια για το τραπέζι, μιας και είναι αρκετά νόστιμα ψάρι, αλλά είναι καλό και σωστό να αφήνουμε και αρκετά πίσω, ειδικά τις μεγάλες μάνες που ζυγίζουν πάνω από δύο κιλά, διότι αυτές, βοηθάνε στο να κρατείται σωστή ισορροπία αφού τρωνε πολλά από τα μικρά περκάκια και έτσι αποτρέπουν τον υπερπληθυσμό που οδηγεί πάντοτε σε νανισμό του είδους ακριβός όπως γίνεται και με το ηλιόψαρο και πολλές φορές και με το λαβράκι.

 

ΤΙΛΑΠΙΑ

CYtilapia

 

Η Τιλάπια(Oreochromis) έφτασε στην Κύπρο το 1976 μετά από εισαγωγή της από εκτροφείο στο Ισραήλ στην οποία προέβη το Τ.Α.Θ.Ε.. Τότε είχαν έρθει 590 άτομα του είδους Oreochromis aureus, και 330 άτομα του είδους Oreochromis niloticus, όλα από 3 μέχρι 4 εκατοστά μήκος. Με λίγα λόγια, μας ήρθε η Μπλε Τιλάπια(aureus) και η Τιλάπια του Νείλου(niloticus). Η φυσική διασπορά της Μπλε Τιλάπιας, συνάδει αρκετά με τις καιρικές συνθήκες και το κλίμα της Κύπρου, αφού εκτός από την Βόρειο Αφρική, μπορούμε να την βρούμε και στην Μέση Ανατολή, από τον Λίβανο μέχρι το Ισραήλ, μέσα στον Ιορδάνη ποταμό και αλλού, ενώ η Τιλάπια του Νείλου, είναι σαφέστατα Αφρικανικό ψάρι που αν και υπάρχει και πάλι στο Ισραήλ, απαιτεί πιο ζεστό κλίμα. Σήμερα, τα δύο αυτά είδη έχουν υβριδιστεί σε τέτοιο βαθμό μεταξύ τους, που βασιζόμενοι μόνο στα εξωτερικά χαρακτηριστικά, είναι αδύνατον να τις ξεχωρίσουμε. Αν και, η κοινή λογική λεει πως, οι Νειλοτίκες θα έχουν χαθεί μέχρι σήμερα λόγο του κλίματος, αφού σε κάθε Χειμώνα επιβιώνουν μόνο τα ανθεκτικότερα στο κρύο ψάρια. Πάντως, είναι γεγονός πως έχουν πιαστεί τιλάπιες πάνω από δυόμισι κιλά, ενώ έχουν παρατηρηθεί κατά την περίοδο αναπαραγωγής, όταν φυλάνε τις φωλιές τους στα ρηχά, άτομα του είδους μέχρι και τέσσερα κιλά, γεγονός που σε κάνει να διερωτάσαι, μήπως πρόκειται για Νειλοτίκες οι οποίες μπορούν να φτάσουν τα 60 εκατοστά και να ξεπεράσουν τα πέντε κιλά, ή είναι Μπλε τιλάπιες και πλησιάζουμε στο να κάνουμε νέο παγκόσμιο ρεκόρ στην Κύπρο, αφού το μέγιστο μέγεθος που έχει καταγραφεί σε μπλε τιλάπια είναι 53 εκατοστά και 4.5 κιλά σε βάρος. Δυστυχώς, εάν δεν γίνει επιστημονική έρευνα, το ερώτημα αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί.

CYtilapia2

Παλαιότερα, η τιλάπια υπήρχε σε πάρα πολλά φράγματα, όπως ο Κούρης, Ταμασσός, Αραδήππου, στην Ευρέτου και σε πολλά άλλα, αλλά σταδιακά, με το πέρασμα του χρόνου, λόγο της ευαισθησίας της στις χαμηλές θερμοκρασίες, χάθηκε από παντού, και τα τελευταία άτομα του είδους επιβίωσαν μόνο μέσα στην λίμνη του πάρκου Αθαλάσσας στην Λευκωσία και στο φράγμα Ασπρόκρεμμου στην Πάφο.
Στο φράγμα του Ασπρόκρεμμου, αν και υπάρχουν πολλές, και μεγάλες, η σύλληψη τους ήταν πάντα πάρα πολύ δύσκολη, και έβγαιναν ελάχιστες, εντελώς τυχαία κατά την διάρκεια ψαρέματος λαβρακιού. Στην Αθαλάσσα όμως, ήταν πραγματικά χιλιάδες τα ψάρια, καθώς εκεί το ψάρεμα απαγορεύετε και πάρα πολλοί επισκέπτες ρίχνουν ψωμιά και άλλες τροφές μέσα στην λίμνη για να φάνε τα ψάρια, τώρα όμως πλέον, λόγο του παγετού που έκανε στην περιοχή τον Χειμώνα του 2013, δεν έχει απομείνει ούτε μια τιλάπια σε αυτή την λίμνη.

CYtilapia3

Ευτυχώς για μας, είχε παρθεί από πριν η συναπόφαση μεταξύ του C.F.A.A. και του Τ.Α.Θ.Ε. και έγιναν μετακινήσεις του είδους κατά την διάρκεια του 2009 σε πολλά φράγματα, όπως αυτό της Γερμασόγειας, της Καλαβασού, του Διπόταμου, των Λυμπιών και της Άχνας.

Στα φράγματα: Γερμασόγειας, Λύμπια και Άχνας, δυστυχώς κάθε χειμώνα, ακόμη υπάρχουν πολλές απώλειες από το κρύο, και κάθε χρόνο φωνάζουν οι γεωργοί, πως μολύνθηκε το νερό και άλλα τέτοια, και τρέχουν τα άτομα του Τ.Α.Υ. να μαζέψουν τα νεκρά ψάρια με απόχες για να σταματήσει ο θόρυβος στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Όλη αυτή η κατάσταση είναι αρκετά αστεία και ευτράπελη, αφού κάθε χρόνο πρέπει να βγαίνει το Τ.Α.Θ.Ε. να εξηγεί, πως δεν υπάρχει μόλυνση, και τα ψάρια πέθαναν από το κρύο, και ότι λίγα νεκρά ψάρια, δεν θα βρομίσουν το νερό, και όμως, κάθε χρόνο έχουμε τα ίδια και τα ίδια. Πράγμα που έχει κάνει τους αρμόδιους να έχουν μετανιώσει για την εισαγωγή του είδους στην Κύπρο. Εμείς όμως βέβαια, οι ψαράδες, κάθε άλλο παρά μεταμέλεια έχουμε να δείξουμε, αφού είναι ένα είδος που πραγματικά αγαπάμε, διότι το ψάρεμα του είναι πραγματικά πολυποίκιλο και διασκεδαστικό!

CYtilapia4

Πριν ξεκινήσουμε να τις ψαρεύουμε, όπως με όλα τα είδη, είναι καλά να μάθουμε λίγα πράγματα για το είδος.

Η τιλάπια, είναι σαφώς ψάρι Αφρικανικής προέλευσης, και πιο συγκεκριμένα, προέρχεται από τους μεγάλους ποταμούς όπως τον Νείλο, τον Ζαμβέζη, καθώς και από πολλά άλλα μέρη της Αφρικής. Παρά την Αφρικανική της προέλευση, έχει μετακινηθεί σχεδόν παντού στον πλανήτη μέσω της ιχθυοκαλλιέργειας. Από την Μέση Ανατολή και τα ιχθυοτροφεία του Ισραήλ, ταξίδεψε από Η.Π.Α. μέχρι Πολωνία, και από Ταϊλάνδη μέχρι Καναδά, από Κεντρική Αμερική μέχρι την Ινδονησία, υπάρχουν παντού ιχθυοτροφεία που ειδικεύονται στην καλλιέργεια τιλάπιας, με ένα και μοναδικό στόχο, την πάχυνση τιλάπιας για ανθρώπινη κατανάλωση. Το γεγονός αυτό, είναι σαφές ένδειξη, πως το κρέας της τιλάπιας είναι πάρα πολύ νόστιμο, όμως, τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν. Η τιλάπια, όπως και πολλά άλλα ψάρια, για να έχει μια ευχάριστη γεύση και να είναι αρεστή στο ευρύ κοινό, πρέπει να ακολουθεί μια συγκεκριμένη διατροφή. Στην Κύπρο, όπως και σε άλλες χώρες, το 80% της διατροφής της αποτελείτε από χορτάρια, όταν η στάθμη είναι ψηλά την Άνοιξη, και στην συνέχεια, με άλγη από τον βυθό κατά τους Καλοκαιρινούς και Φθινοπωρινούς μήνες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, το ψάρι να βρωμάει έντονα λάσπη! Ή όπως έχω ακούσει πολλές φορές, το κρέας της μυρίζει έντονα σαν σάπια χόρτα. Φυσικά, ο κάθε ένας έχει τα γούστα του, και δεν συμφωνούμε όλοι σε αυτό το θέμα, αφού ήδη γνωρίζω μισή ντουζίνα άτομα που τις λατρεύουν τηγανιτές με σκορδοβούτυρο ή στον φούρνο με λαχανικά. Βέβαια, το ότι μυρίζει το κρέας της, δεν μας απωθεί καθόλου από το να τις ψαρέψουμε, αφού εμάς μας ενδιαφέρει ο συναρπαστικός κόσμος του ψαρέματος, και όχι η καλοφαγία. Είναι καλό και ωραίο τα δύο αυτά στοιχεία να συγκλίνουν, αλλά δεν είναι και απαραίτητο!

CYtilapia5

Εκτός από τα γλυκά νερά, η τιλάπια μπορεί να ανεχθεί και αρκετά ψηλή αλμυρότητα, σχεδόν όσο είναι το νερό της θάλασσας, και έχει πάρα πολύ ανεκτικότητα σε νερά χαμηλά σε περιεκτικότητα οξυγόνου, αφού μπορεί εν μέρη να πάρει οξυγόνο από την ατμόσφαιρα.

Την τιλάπια, μπορούμε να την ψαρέψουμε με πολλούς τρόπους, αλλά εδώ θα εστιάσουμε σε δύο τεχνικές μόνο, το ultra light spinning, και το fly fishing.

Και τις δύο αυτές τεχνικές, θα τις εφαρμόσουμε με μεγάλη επιτυχία περί τα μέσα της Άνοιξης, από τέλη Μαρτίου προς Απρίλιο, όταν έχει σπάσει για τα καλά το κρύο, και οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν, όπως και η στάθμη στα φράγματα η οποία έχει ακόμη ανοδική πορεία.
Τα ψάρια αυτή την εποχή, μόλις έχουν βγει από τα βαθιά, και κινούνται κοπαδιαστά όπως πάντα, σε αβαθής περιοχές, οι οποίες μόλις έχουν καλυφθεί από νερό, και είναι πλούσιες σε βλάστηση. Αυτή η βλάστηση, όλα αυτά τα χόρτα, που μόλις πριν λίγες μέρες βρίσκονταν πάνω από την επιφάνεια του νερού, είναι η αγαπημένη τροφή της τιλάπιας, όμως μέσα σε όλα αυτά τα χόρτα, κρύβονται ένα σωρό έντομα, οι προνύμφες τους και τα αυγά τους, τροφή εξίσου απαραίτητη για την τιλάπια.

CYtilapia6

Αυτή την εποχή λοιπόν, από Μάρτιο μέχρι Μάιο, όταν η θερμοκρασία του νερού έχει φτάσει και ξεπεράσει τους 20°C, τότε είναι και η περίοδος αναπαραγωγής τις τιλάπιας. Τα αρσενικά, τα οποία είναι ελαφρός μεγαλύτερα από τα θηλυκά, αρχίζουν πρώτα να προσεγγίζουν τις αβαθής περιοχές, όπου θα αρχίσουν τις μάχες μεταξύ τους για τα καλύτερα σημεία αναπαραγωγής. Η αρσενική τιλάπια αυτή την περίοδο έχει πραγματικά εντυπωσιακά χρώματα. Καταπράσινο προς μπλε κεφάλι, κατακόκκινα πτερύγια και έντονες γκρίζο / μπλε κάθετες γραμμές σε όλο της το σώμα. Θα χτίσει λοιπόν την φωλιά της, σκάβοντας και αφαιρώντας λάσπη από τον βυθό με το στόμα, δημιουργώντας μια λακκούβα τελείως στρογγυλή, από 10 έως 20 εκατοστά βάθος, και 60 εκατοστά διάμετρο. Όσο πιο μεγάλο το αρσενικό, τόσο παραπάνω χώρο μπορεί να διεκδικήσει και να έχει, έτσι μπορεί να χτίσει περισσότερες από μία φωλιές. Έχω παρατηρήσει αρσενική τιλάπια στο φράγμα στην Καλαβασό, η οποία είχε πέραν των 50εκ μήκος και σίγουρα πάνω από δυόμισι κιλά, η οποία είχε χτίσει 3 φωλιές εξ όσον έβλεπα, και τις περιπολούσε και τις τρεις ασταμάτητα. Η δε διάμετρος της κάθε φωλιάς, ήταν όσο το κάθισμα μιας μεγάλης καρέκλας! ,
Τα αρσενικά λοιπόν, τα οποία έχουν αναλάβει τον ρόλο του χτίστη, όπως γίνεται και με το ηλιόψαρο και με το λαβράκι, θα παλέψουν μεταξύ τους για τις καλύτερες θέσεις, θα σκάψουν τις φωλιές, και τώρα, θα πρέπει να περιμένουν για τα θηλυκά, να έρθουν και να αφήσουν τα αυγά τους μέσα στις φωλιές, τα οποία, αντιθέτως με τα άλλα είδη που είδαμε ως τώρα, ωριμάζουν σεξουαλικά σε μόλις μερικούς μήνες. Για αυτό θα δούμε και ψάρια μικρότερα από μια πιθαμή να προσεγγίζουν φωλιές και να αναπαράγονται.
Συνήθως, αφότου επιλέξει φωλιά το θηλυκό, μετά από ένα σύντομο φλερτ, να γεννήσει μερικές εκατοντάδες έως χιλιάδες αυγά. Δεν χρειάζονται οι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ή τα εκατομμύρια των αυγών που γεννάνε άλλα είδη, διότι η τιλάπια σαν mouthbreeder που είναι, έχει τεράστιο ποσοστό επιτυχίας στην επιβίωση των μικρών.
Μετά την εναπόθεση των αυγών, και την γονιμοποίηση τους, παίζουν δύο σενάρια, το πρώτο και πιο σύνηθες, είναι το θηλυκό, να πάρει όλα τα αυγά στο στόμα της και να φύγει μακριά, και αφότου τα μεγαλώσει μόνη της τα μικρά για δύο εβδομάδες, θα τα αφήσει και θα πάει να ξεκινήσει νέο κύκλο αναπαραγωγής, αυτό συμβαίνει συνήθως.
Όμως, έχω παρατηρήσει και ένα άλλο φαινόμενο, κατά το οποίο, αφού μπήκαν τα αυγά στην φωλιά, αυτή φυλάγετε και από τους δύο γονείς, Και στις 3 μέρες, αφότου βγει ο γόνος από τα αυγά, τα μικροσκοπικά ψαράκια θα βρουν καταφύγιο στο στόμα της μάνας τους, από όπου θα εφορμούν για να τραφούν με ζωοπλαγκτόν και φυτοπλαγκτόν. Θα εγκαταλειφθούν από τους γονείς τους, γύρο στις δύο εβδομάδες αργότερα. Αυτή την περίοδο των δύο εβδομάδων, ο μεταβολισμός της μητέρας πέφτει εντελώς και δεν τρέφεται καθόλου αφού η μόνη της έγνοια είναι να προστατέψει τα μικρά της.

CYtilapia7


Αυτές οι δύο διαφορετικές συμπεριφορές, παρατηρήθηκαν έντονα, στο φράγμα Γερμασόγειας, από το 2010 μέχρι το 2013. Ο πληθυσμός τιλάπιας στο εν λόγο φράγμα, προέρχεται από μετακίνηση ενός αρκετά καλού αριθμού ψαριών από το φράγμα Αθαλάσσα κατά την Άνοιξη του 2009. Από την μελέτη και το διάβασμα που έχω ρίξει πάνω στο θέμα, το συμπέρασμα είναι πως, για να παρουσιάζονται και οι δύο αυτές συμπεριφορές, σημαίνει πως μιλάμε για υβρίδια Μπλε Τιλάπιας με Νειλοτίκας. Διότι κανονικά η θηλυκιά Μπλε τιλάπια δεν κάθεται ποτέ στην φωλιά. Παρόλα αυτά, έχω παρακολουθήσει να κάθονται μέσα στην φωλιά και οι δύο γονείς, και ο γόνος να τρέχει για καταφύγιο και στων δύο τα στόματα.
Για να βγουν πραγματικά συμπεράσματα, πρέπει να γίνει μια σοβαρή μελέτη, αλλά δυστυχώς, δεν υπάρχουν ιχθυολόγοι στην Κύπρο με πραγματικό πάθος και ενδιαφέρον για τα γλυκά νερά. Απλά, εμείς οι ερασιτέχνες, κάνουμε υποθέσεις και βγάζουμε τάχα συμπεράσματα έτσι για την πλάκα. Δεν υπάρχει καμία κουλτούρα, και καμία σοβαρότητα σε αυτά τα θέματα στην Κύπρο, απλά, είμαστε δυο τρεις ρομαντικοί που ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τα φράγματα μας και την βιοποικιλότητα τους, τίποτα περισσότερο.

CYtilapia8

Η σχέση της με τα άλλα ψάρια.
Σαν κιχλίδα(cichlid) που είναι, είναι ψάρι που πληθαίνει πολύ εύκολα, και ανταγωνίζεται πολύ τα κυπρινοειδή πάνω στην τροφή και τον χώρο βοσκής, αφού κινείτε πάντα σε μεγάλα κοπάδια, εκτοπίζοντας τους μικρούς κυπρίνους, τις βλίκες και τα κοκκινόφτερα.
Η δε άποψη ότι βοηθάει τα λαβράκια συμπληρώνοντας κενά στην διατροφή τους, είναι τελείως λανθασμένη. Διότι τα πολύ μικρά τιλάπια τα φυλάει η μητέρα τους πολύ καλά, και δεν μπορεί να τα φάει το νεαρό, μόλις μερικών εκατοστών λαβράκι. Και αφότου φύγουν από την προστασία της μητέρας τους, μεγαλώνουν πάρα πολύ γρήγορα, και φτάνουν σε ίσο μέγεθος με το λαβράκι, καθιστώντας τις έτσι καθόλου κατάλληλες για θήραμα. Εκτός από το ότι δεν μπορεί να καταστεί κατάλληλο θήραμα για το λαβράκι, κλέβει και όλα τα καλά σημεία αναπαραγωγής αφού, η αρσενικιά τιλάπια η οποία θα διεκδικήσει τα ίδια σημεία και την ίδια εποχή με το λαβράκι, είναι πολύ πιο επιθετική από το αρσενικό λαβράκι και πολύ πιο μεγάλη, και τα διώχνει εύκολα, αφού στα λαβράκια το μεγαλύτερο σε μέγεθος είναι το θηλυκό, ενώ στις τιλάπιες το αρσενικό. Άρα, με βάση αυτές τις βασικές πληροφορίες, δεν είναι καθόλου δύσκολο να πιστέψουμε τις μελέτες από το Τέξας και την Αριζόνα, που δείχνουν πως η παρουσία τιλάπιας μπορεί να βλάψει σοβαρά τους πληθυσμούς του λαβρακιού και των υπόλοιπων ηλιόψαρων.

CYtilapia9


Φυσικά όμως, δεν γυρνάει όλος ο κόσμος γύρω από το λαβράκι, γι' αυτό και δεν κάνω αναφορά σε ζημιογόνο ψάρι. Απλά, εκεί που βρέθηκε να ζει, αρκετό είναι, και ας μείνει μέχρι εκεί, δεν χρειάζεται και δεν μπορεί να πάει σε άλλα φράγματα.
Εάν υπήρχαν γουλιανοί στην Κύπρο θα τις λάτρευαν, θα τις έτρωγαν πολύ και δεν θα υπήρχε υπερπληθυσμός, όμως και πάλι, θα προέκυπταν άλλα προβλήματα από την παρουσία ενός τόσο γιγαντιαίου αρπακτικού, άρα, ας μείνουμε όπως είμαστε και μια χαρά κάνουμε το ψάρεμα μας. Οι υπερβολές, πάντα πληρώνονται! Δεν είναι καθόλου τυχαία η κατάληξη των 1000 μικρών γουλιανών που έφερε το Τ.Α.Θ.Ε. το 1979 από την τότε Γιουγκοσλαβία. Αφού όταν είδαν πόσο γρήγορη ανάπτυξη παρουσίασαν, και πόσο τεράστιο στόμα έχουν, αντί να τα αφήσουν σε κάποιο φράγμα όπως αρχικώς σχεδίαζαν, πήραν την απόφαση και τα θανάτωσαν, αφού όπως πολύ σωστά κατάλαβαν τότε, δεν κάνουν καθόλου για τα μικρά μας λιμνοφράγματα.

CYtilapia10

Αρκετά με την βιολογία όμως, πίσω στο ψάρεμα.

Spinning:

Στο spinning για τιλάπιες, σαφέστατα θα χρησιμοποιήσουμε εξοπλισμό ultra light όπως και στο ηλιόψαρο, διότι, τα δολώματα που θα ρίξουμε είναι και πάλι μικροσκοπικά, από 2 έως 5 γραμμάρια. Για την τιλάπια, όσο πιο μικρό το δόλωμα, τόσο το καλύτερο! Όχι πως δεν θα χτυπήσει και μεγαλύτερα, μέχρι 10εκ. ψαράκι, αλλά, όσο πιο μικρό το δόλωμα, τόσο πιο εύκολα θα πιαστεί πάνω. Είναι γενικό συμπέρασμα, όχι απλά προσωπικό, πως όταν σπινάρεις με μεγαλύτερα ψαράκια, παίρνεις συνεχώς τσιμπιές και δεν καρφώνονται! Ενώ με τα μικρά, έως 3-4 γραμμάρια δολώματα, δεν χάνεις τόσες τσιμπιές.
Καλάμι ultra light λοιπόν, fast action για να καρφώνεται πιο εύκολα το σκληρό τους στόμα, αλλά και για να νιώθουμε καλύτερα τις τσιμπιές εάν θα τις ψαρέψουμε με σιλικόνες, από 1.60 μέχρι 2 μέτρα ύψος, με c.w. από 0.5 έως 10 γραμμάρια.
Όσο πιο μικρό και ελαφρύ μηχανάκι γίνεται, φορτωμένο με από 4 μέχρι 8 λίβρες fluorocarbon ή νήμα, αφού δεν θα της ψαρέψουμε καθόλου με popper, και θέλουμε να μας δύνεται η δυνατότητα, όταν το θέλουμε να τις ψαρέψουμε και με σιλικόνες, οι οποίες ειδικά εάν πρόκειται για drop shot θα δουλέψουν καλύτερα με την πετονιά παρά με το νήμα.
Το καλύτερο είναι, να έχεις στη μία μπομπίνα το νήμα, και στην δεύτερη την πετονιά, και να τα αλλάζεις αναλόγως με το τι ψάρεμα θες να κάνεις – σκληρά δολώματα με το νήμα, σιλικόνες με την πετονιά. Ένα τέτοιο σετ μπορεί να σε καλύψει για όλα τα ψαρέματα μικρών αρπαχτικών και έως ενός βαθμού και στο ψάρεμα μικρής πέστροφας και λαβρακιού.

Οι σιλικόνες που θα δουλέψουμε για την τιλάπια, συνήθως αναπαριστούν διάφορα έντομα του νερού και τις προνύμφες τους, καθώς και μικρά καβουράκια και καραβίδες. Βασικά, σχεδόν οτιδήποτε μικρότερο από 2 – 4 εκατοστά θα δουλέψει τέλεια, σε σκούρους χρωματισμούς εάν τα νερά είναι κάπως θολά, και σε πιο ανοιχτά χρώματα σε πιο καθαρά νερά. Εάν θα ψάξεις στο διαδίκτυο για τέτοια δολώματα, οι λέξεις κλειδιά που θα χρησιμοποιήσεις είναι: Micro / Finesse Soft Plastic Lures
Μέγεθος και τύπος αγκιστριού, σαφέστατα ανάλογος με του δολώματος που έχουμε στην κατοχή μας. Απλά, να θυμάστε, πως είναι αρκετά δύσκολο να καρφωθούν με offset hook για αυτό θα πάμε σε κανονικό αγκίστρι, εάν όμως για οποιονδήποτε λόγο θα ψαρέψεις με offset hook και άρα με weed / snag less τεχνική, τότε αμέσως μετά την τσιμπιά να κατεβάζεις λίγο κάτω το καλάμι, αφήνοντας χρόνο και χώρο στην τιλάπια να πάρει καλά το δόλωμα, μόλις δεις ότι τα μπόσικα που άφησες αρχίζουν να τεντώνουν, τότε να καρφώσεις.

Fly Fishing:
Για ψάρεμα με μύγα, τα πράγματα δεν είναι όσο δύσκολα φαίνονται ή ακούγονται. Απλά αν παρακολουθήσετε μερικά μαθήματα πάνω στις βολές μέσω youtube, θα βγείτε από πολλά αδιέξοδα, και θα δείτε πως ναι, μπορείτε να μάθετε από μόνοι σας, όπως έκανα και εγώ. Το μόνο που χρειάζεστε είναι οι λέξεις κλειδιά τις οποίες θα γράψετε στο search engine του youtube για να σας βρει τα σωστά βίντεο. Οι λέξεις αυτές είναι: fly casting, how to cast a fly, how to fly casting, roll casting, double haul casting.
Αφότου παρακολουθήσετε καλά στα βίντεο πως γίνονται οι σωστές κινήσεις, πριν πάτε για δοκιμή στην λίμνη, δοκιμάστε απ το σπίτι να συγχρονιστείτε σωστά τα χέρια σας, ειδικά για το double haul. Πάρτε στο χέρι το κάτω μέρος του καλαμιού, και χωρίς να κρατάς το fly line, απλά μόνο με το κάτω μέρος του καλαμιού κάνε μια προσπάθεια να μιμηθείς την κίνηση που βλέπεις εκείνη την στιγμή στο βίντεο. Θα δεις πως στην αρχή είναι δύσκολο να μάθουνε τα χέρια τον σωστό συγχρονισμό, αλλά με αρκετή προσπάθεια θα τα καταφέρεις, και όταν πας στην λίμνη θα σου βγουν όλα πολύ πιο εύκολα.

Το ιδανικότατο σετ για ψάρεμα με μύγα για τιλάπιες στην Κύπρο, είναι ένα σετ τριάρι. Δηλαδή, να αναγράφεται πάνω στο καλάμι “AFTMA” 3 ή 3/4, εάν το καλάμι είναι 3 προς 4, τότε μπορείς να βάλεις 4ρι fly line για να φορτώνει το καλάμι πιο εύκολα.
Όσο πιο γρήγορης δράσης είναι το καλάμι, τόσο πιο δύσκολα φορτώνει, άρα για κάποιον νέο, το αργό καλάμι είναι καλύτερη επιλογή από το γρήγορο, αφού με πολύ απαλές κινήσεις το καλάμι θα φορτώνει εύκολα και θα πετυχαίνεις χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια τις απαιτούμενες αποστάσεις οι οποίες δεν είναι πάνω από 10 μέτρα.
Προσωπικά, στην αρχή τις ψάρευα με πιο βαρετό, 7ρι σετ, με το οποίο έβγαλα και πολλά λαβράκια, αλλά από τότε που δούλεψα 3ρι, το χάρηκα τόσο πολύ, αφού το βρήκα και πιο ξεκούραστο και πιο εύκολο, που δεν τις ξαναψάρεψα ποτέ μου με 7ρι.
Εξάλλου, οι μύγες που ρίχνουμε για την τιλάπια είναι τόσο μικρές, και οι αποστάσεις τόσο κοντινές, που δεν χρειάζεται τίποτα πιο βαρετό από το τριάρι. Όμως, εάν θα πάρεις ένα καλάμι, με το οποίο θα θες να ψαρέψεις ποικιλία ψαριών, αλλά θες να παραμείνεις σε λαφρύ εξοπλισμό, τότε η λύση είναι το 4ρι ή από τέσσερα προς πέντε και να φορτώσεις την μηχανή σου με πεντάρι fly line για να μπορείς να ρίχνεις και μικρά streamers.

Η μηχανή τώρα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα ψαρέματα, χρησιμεύει μόνο σαν αποθηκευτικός χώρος αφού το ψάρι θα το μαζέψουμε μέσα με το χέρι κρατώντας το fly line. Φυσικά, για όσους θέλουν να ξοδέψουν, υπάρχουν μηχανές με πολύ καλά φρένα, οι οποίες όμως είναι πανάκριβες και σε καμία περίπτωση δεν συνίστανται για τα δεδομένα της Κύπρου. Οπότε, κάτι φθηνό και βολικό και είσαι μέσα. Εάν έχεις λεφτά για ξόδεμα, δώσε τα όλα για το καλάμι!

CYtilapia11

Το παράμαλλο μας εδώ δεν χρειάζεται να ξεπερνά τα 3 μέτρα, όσο πιο λεπτό τόσο το καλύτερο, από 8 λίβρες και κάτω, αφού η τιλάπια δεν είναι και ο καλύτερος μαχητής. Θα κάνει πολλά κεφάλια δεξιά αριστερά, θα χτυπιέται όλη την ώρα αλλά δεν θα τρέξει, δεν θα μας πάρει καθόλου μέτρα.

Από μύγες, θα δουλέψουν σχεδόν τα πάντα από wet fly, και φυσικά η κορυφή για τις τιλάπιες, τα nymphs. Οι νύμφες θα δουλέψουν όλες, αλλά, όσο πιο μικρές τόσο το καλύτερο διότι από την στιγμή που ψαρεύουμε σε πολύ ξέβαθα σημεία, η μεγάλη νύμφη θα πατώνει συνέχεια και θα σκαλώσει, και έπειτα, εάν το δόλωμα μας κινείται στα μεσόνερα, η τιλάπια θα το εντοπίσει πολύ πιο εύκολα απ ότι όταν σύρεται συνέχεια στον βυθό.
Από ακριβές μοντέλα, χρώματα και τέτοια, μην ασχολείστε, απλά πηγαίνετε ψάρεμα και θα βρείτε την άκρη πολύ πιο εύκολα από ότι νομίζετε. Εξάλλου, είναι τόσο λίγη η γνώση περί Fly Fishing στην Κύπρο, που δεν μπορούν να απαντηθούν τέτοια ερωτήματα. Προσωπικά, όταν άρχισα να τις ψαρεύω το 2009, δεν υπήρχε ούτε καν ένα άτομο να μου δείξει πως ρίχνουμε μέσα, πόσο μάλλον να μου δώσει πληροφορίες πάνω στα δολώματα. Απλά έκανα τις δοκιμές μου, και πολύ απλά δούλεψαν σχεδόν τα πάντα, και έτσι δεν μπόρεσα να βγάλω συμπεράσματα πάνω στις προτιμήσεις τους. Άρα, απλά να θυμάσαι, νύμφες(nymphs) και buzzers ότι χρώμα και να ναι, μόνη λεπτομέρεια, η μπίλια στο κεφάλι της νύμφης, αν είναι χρυσή είναι καλύτερα.

Κλείνοντας αυτό το άρθρο, όπως κάνω συνήθως, θέλω να υπενθυμίσω, και να επισημαίνω ξανά το γεγονός, πως η αρθρογραφία, με όποιο θέμα και να ασχολείται, όποιος και να την έγραψε, είτε είναι γραμμένη σήμερα είτε πριν από έναν αιώνα, δεν είναι ούτε νόμος ούτε κανόνας, ούτε άγιο ευαγγέλιο που δεν μπορούμε να αγγίξουμε ή να διαψεύσουμε. Είτε είναι γραμμένα στο πιο άσημο φόρουμ, είτε στο πιο γνωστό περιοδικό του πλανήτη, είναι απλά η άποψη, και η μέχρι εκείνη την στιγμή της σύνταξης γνώση του αρθρογράφου. Τίποτα παραπάνω. Μην κολλάτε πάνω στα άρθρα και το είπε ή έγραψε ο εκάστοτε ψαράς που του δόθηκε η ευκαιρία, ή του ζητήθηκε, ή ανέλαβε ο ίδιος από μόνος του να γράψει πέντε πράγματα. Τα άρθρα γράφονται για να δίνουν έναυσμα, όχι για να γίνονται κανόνες.

Όσοι από εσάς είχατε την υπομονή να με ανεχτείτε και να διαβάσετε το άρθρο μου, σας ευχαριστώ, και υπόσχομαι σύντομα να τα έχω έτοιμα και να ακολουθήσουν και τα άλλα δύο μέρη του άρθρου, για τα μεγάλα αρπαχτικά, και το πολυαγαπημένο μας λαβράκι, μέχρι τότε, καλά να περνάτε, καλή χρονιά και χρόνια πολλά σε όλους!

Ιανουάριος, 2014

Share
Joomla 3.0 Templates - by Joomlage.com